Geen categorie

Niks moet, niksen mag! Een andere kijk op HSP binnen onze maatschappij.

Sneller leven.

Vandaag de dag leven wij als mens veel sneller. We hebben een job te doen, een huishouden, een gezin te runnen, hobby’s, een sociaal leven, … En het liefst van al willen we alles perfect doen. Wat trouwens niet meer dan normaal is.

Ook onze kinderen hun dagen zitten vandaag de dag vaak helemaal gevuld. Na school hebben ze een hobby, soms zelfs meerdere en gaan ze naar de jeugdbeweging. Ook zij zitten al van jongs af aan in een rijkelijk gevuld (sociaal)leven.

Maar, wat als we misschien toch teveel hooi op onze vork nemen? Wat als we ons eigen zodanig ver voorbijlopen omdat we graag aan het de “norm” van vandaag de dag willen voldoen dat we onszelf compleet vergeten?

Zeker als hoogsensitief persoon kan dit wel een valkuil zijn. Want, wat wij vaak aanzien als prioriteiten, nl willen voldoen aan een bepaalde norm van deze maatschappij, zodat we niet “anders” zijn, is in feite helemaal geen prioriteit. Want wij zijn namelijk heel normaal 😉

Burn-out en dergelijke liggen daarom heel gemakkelijk op de loer.

Maar wat zijn dan wel de juiste prioriteiten?

Wat zijn dan wel de juiste prioriteiten om er voor te zorgen dat we onszelf niet voorbij lopen? Wel, dat is vrij simpel. Je eigen noden! Net zoals je eigen persoonlijke levensdoelen.

Onder je eigen noden verstaan we eigenlijk onze gewone behoeften. Onze relatie, onze gezondheid, gezond eten, …

Je persoonlijke levensdoelen/ “zijnsdoelen” zijn eigenlijk doelen die je stelt in je leven waarvan jij gelukkig wordt. En dat is per persoon, hoogsensitief of niet, heel verschillend.

Levensdoelen/ zijnsdoelen.

Tot voor kort, in feite tot gisteren 😉 , ben ik nooit bewust bezig geweest met wat mijn zijnsdoelen waren. Mijn prioriteiten bestonden alleen maar uit mijn gezin verzorgen en zien dat ons huishouden soepel loopt. Ik stond niet stil bij wat ik echt wou in het leven. Wat mij gelukkig maakte én maakt. Nu, het verzorgen van mijn gezin is natuurlijk wel een doel, maar het dekt de lading niet. Ik ben nu gelukkig als thuisblijfmama, maar dit is zeker niet mijn einddoel!

Wat er voor mij als hoogsensitief persoon voor zorgde dat ik eigenlijk ook totaal niet aan mezelf dacht. Aangezien ik nooit had nagedacht over het doel dat ik wil bereiken. Ik loop mezelf gemakkelijk, in feite continu voorbij. Ik zal alles in het werk stellen voor een ander en mezelf op de laatste plaats zetten.

Welk doel wil ik dan bereiken?

Aan de hand van mijn zijnsdoelen ben ik gaan nadenken over wat ik wil. En dat is in feite heel simpel: er voor zorgen dat mijn gezin gelukkig is, er rust en harmonie heerst en mensen helpen met mijn kennis/ervaringen.

Dat laatste klinkt wellicht misschien een beetje zelfvoldaan. Maar, sinds ik/ wij ons bewust zijn van onze hoogsensitiviteit en alles eromheen, ben ik mij hier enorm in gaan verdiepen.

Ik heb tientallen boeken gelezen, volg een (thuis)cursus tot coach en ik heb de enorme goesting om mensen hoogsensitiviteit te leren kennen als iets wat normaal is. Iets wat niet “anders” is. Er is namelijk geen norm waaraan we moeten voldoen om “normaal te zijn”. We leven gewoon in een maatschappij waar er normen en gemiddelden ontstaan zijn. Wijk je daar vanaf, dan word je dus vaak bekeken als “anders” of “raar”.

Ondertussen is het -gelukkig maar- niet zo’n onbekend iets meer. Al merk ik bijvoorbeeld dat vooral scholen toch nog niet helemaal mee zijn met wat het juist is. En net dat motiveert mij om te gaan doen wat ik wil doen. 😉

Je wordt niet zo, je bent het.

Nog even snel: hoogsensitief is een karaktereigenschap. Je bent zo, je wordt zo geboren. Het is ook erfelijk. Geen wonder dus dat wij hier allemaal hoogsensitief zijn. 😉 Maar, iedereen gaat er op een andere manier mee om. Want, iedereen is uniek!

Zo kan je als volwassen persoon, door je (zijns)doelen op te stellen bewuster omgaan met wat voor jou belangrijk is. Om jouw eigen grenzen aan te geven en te bewaken. Lukt dat meteen? Nee, natuurlijk niet. Het is iets waarin je groeit. Ook ik en ook mijn man zijn ons heel bewust van onze hoogsensitiviteit. Maar, ook wij hebben het nog heel moeilijk met onze eigen grenzen bewaken en aangeven. (Iets met mensen niet willen teleurstellen enzo 😉 ) Overprikkeling ligt hier dus constant op de loer.

Onze drie kinderen zijn ook heel verschillend. Zo is Warre hoogsensitief en strong willed (vurig sensitief)- of zoals het ook mooi verwoord wordt een sensatiezoeker. Maar, hier ga ik nu niet op ingaan ;-).

Wij als ouders proberen hen hier zo goed mogelijk in te begeleiden. Om deze karaktereigenschap tot hun (mooi) recht te laten komen. En hun eigen(wijze 😉 ) karakter en eigenschappen te laten uitkomen. Hen te leren dat je mag zijn wie je bent. Dat men zich nooit anders moet gaan gedragen of voorstellen, omdat je toevallig niet op die gemiddelde lijn wandelt van onze maatschappij!

En, wat heel belangrijk is… Fouten maken mag. Want, daar leer je nog het meeste van! 😉

Liefs,

Dorien xxx

Geen categorie

Nieuw schooljaar!

De laatste week vakantie is vandaag officieel gestart. Een week die aan het begin van deze 2 maand durende vakantie eindeloos ver weg leek. Maar, vandaag kan ik dan ook echt zeggen: het was een vakantie die we met veel vallen en opstaan beleefd hebben. Die zéér intens was. De kinderen hun emoties vlogen alle kanten uit. De eerste week waren ze enorm rustig, aan het ontprikkelen van een zeer woelig en lastig (einde) schooljaar. Maar, eens die emoties en prikkels verwerkt waren, kwamen er de frustraties, het gemis van de dagdagelijkse structuur die het schooljaar met zich meebrengt. Kortom, het was (en is voorlopig dus nog steeds) een vakantie vol vuurwerk! (Nog net niet letterlijk 😉 )

Afgelopen schooljaar verliep woelig. Een zoon met een continue honger naar meer. Maar, waar niet of amper op werd ingespeeld. Op school zelf verliep alles rustig. Warre paste zich aan, wou niet opvallen. Al stond zijn mond en zijn “waarom-vragen” ook daar niet stil. 😉 (Serieus, met een simpel antwoord kom je er dus niet mee weg bij hem!) Maar, eens thuis barstte de bom. Alle emoties en prikkels van een hele dag hard werken om vooral niet op te vallen wreekte zich bij thuiskomst. Wat leidde tot faalangst en emoties die hij zeer moeilijk kon/ kan plaatsen én beheersen.

Nieuwe school.

Volgende week starten onze drie kinderen op een nieuwe school. Een school waarvan we zagen dat ze meer kennis hebben over hoogbegaafdheid, maar evengoed hoogsensitiviteit is daar geen vreemd iets. (Gelukkig maar, want HSP is echt niet vreemd 😉 )Zo wordt er dagelijks in het eerste leerjaar gepeild naar hun emoties aan het begin van de dag én aan het einde van de dag. De kleutertjes die nood hebben om even te ontprikkelen, kunnen terecht in een daarvoor ingericht (en al zeg ik het zelf) gezellig tentje! Alleen dit al geeft wel een gevoel van vertrouwen! Maar, dus ook voor ons is het een volledig echte nieuwe, eerste schooldag, 2 september. Spannenddddd!

Twijfels.

Deze vakantie was ook een vakantie die mij meer dan ooit heeft doen nadenken én twijfelen over mezelf en het moederschap/ ouderschap. Want, zeg nu zelf, als je kinderen dagelijks meerdere vuur-spuw-momenten hebben, begin je al wel eens te twijfelen. Het vele lezen, vragen stellen op specifieke Facebook groepen, inclusief alle antwoorden en opzoekwerk werden me vaak wel te veel. Alle manieren die mij werden voorgesteld, bepaalde manieren van benaderen, tot je moet de oplossing bij jezelf zoeken, … Maakten me op z’n minst gezegd gek! 😀 Voor zover ik dat nog niet was eh 😉 . Iets wat ik dus niet meer doe, ik ga gewoon op mijn/ ons gevoel af. En ja, de ene dag zal dat vlotter verlopen dan de andere. Maar, ook daar is niets mis mee!

Kortom…

Kortom, het is een jaar waar we met gemengde, doch spannende gevoelens naar toeleven. Onze kinderen kijken er al een hele vakantie naar uit om naar “de grote school” te mogen gaan. De meisjes starten in de tweede kleuterklas en Warre mag eeeiiinnnddeeelllijk naar het eerste leerjaar. Iets waar hij al 2 jaar reikhalzend naar uitkijkt. Zijn nieuwe boekentas, gevulde pennenzak en portie goesting staan gereed. Dus, nieuw schooljaar, ik hoop dat dit jaar een topjaar mag worden, waarin we onze kinderen weer hun vertrouwde zelfvertrouwen zien terugkrijgen en weer helemaal zien opbloeien tot de lieve, guitige, en zelfverzekerde kinderen die ze diep vanbinnen zijn!

Kijken jullie uit naar het nieuwe schooljaar? Of kijken jullie al uit naar de eerstvolgende schoolvakantie? 🙂

Liefs, Dorien

Geen categorie

Essentiële oliën.

Essentiële olie.

Essentiële oliën. Ik moet eerlijk zijn. Ik ken er niet veel van. Maar, ik ben er wel van overtuigd dat het een positieve bijdragen kan leveren.

Al jaren gebruiken wij in onze diffusers lavendel, om tot rust te komen. Of doen we een paar druppeltjes lavendel op onze hoofdkussens. (Maar, gebruik zeker niet teveel lavendel, want dan heeft het ipv een kalmerende werking net het tegenovergestelde effect! -wist ik dus ook niet) Maar evengoed gebruiken we de geuren die we heel graag hebben, bergamot, amber en patchoeli zijn hier onze favoriet. Dus, alle parfums waar één van deze geuren inzitten, daar voelen we ons echt wel toe aangetrokken.

Door de jaren heen hebben we wel al gemerkt dat er een groot verschil is in kwaliteit en geuren. De ene bergamot is de andere niet. Net zoals dat er blijkbaar vele oliën toch ook niet zo zuiver zijn als dat wij zouden denken. En, bijgevolg dus ook niet zo gezond zijn om zomaar te verstuiven. Daarom zijn wij best wel kieskeurig geworden in onze oliën en waar we ze kopen. We zorgen ervoor dat we echt 100% etherische olie hebben, zonder toevoeging van chemische rommel.

Een aantal weken geleden kwam ik in contact met Greet. Zij kent veel van oliën en verdeeld pure essentiële oliën (van Young living)! Ze contacteerde me omdat ze zag dat wij nogal worstelden met onze kinderen en hun slapen. Ze stelde voor om 2 soorten blends te maken met haar zuivere etherische oliën en dat we deze dan konden testen!

En onder de noemer “baadt het niet dan schaadt het niet”, ging ik de samenwerking met heel veel plezier en een dosis nieuwsgierigheid aan!

HSP en geuren.

Als HSP’er heb je een gevoeliger zenuwstelsel. Dat is aangeboren. Dus, je wordt niet zo, je bent zo! 😉 Daardoor kunnen we bijvoorbeeld bepaalde zaken heel goed aanvoelen. Maar ook onze zintuigen zijn heel sterk ontwikkeld. Waaronder de smaak vaak heel sterk ontwikkeld is, maar ook onze geur!

Onze kinderen hun reukorgaan is om het zacht uit te drukken zéér sterk ontwikkeld. Stiekem een scheetje laten? Vergeet het, onze kinderen hebben het nog geroken voor dat je het zelf ruikt. 😉

Roller met olie.

Nadat Greet me een aantal vragen had gesteld over wat er precies minder vlot verloopt tijdens het slapen bij onze kinderen. -Warre slaapt moeilijk in en is vroeg wakker, onze meisjes sliepen goed in (nu al een hele vakantie niet meer *zucht*) maar worden nog minstens 1 maal per nacht wakker- ging ze aan de slacht om een blend te maken dat we elke avond voor het slapengaan even moeten rollen. Ook ging ze een blend maken om op momenten van overprikkeling of als er overprikkeling dreigt.

Onze ervaring.

Eens aangekomen waren ze hier al meteen enthousiast. Want, zeg nu zelf, een mooi, gekleurd flesje met mooie letters op. Het oog wil ook wat en dus waren we hier allemaal al meteen enthousiast! Dus, op dat vlak zaten we al goed.

Meteen wilden de kinderen eens ruiken. Warre was meteen weg van de geur voor het slapengaan. De calming was qua geur niet meteen wat voor hem. De meisjes vonden zowel de “sleep” als de “calming” goed geuren. Net zoals mijn man en ik, vonden we beiden wel een aangename geur hebben.

Greet liet ons weten dat we de roller het beste aanbrachten op de voetzolen en eventueel op de polsen. Je kan het al raden, de kinderen vonden het rollen op hun voeten dus een heel leuk kriebel moment ;-).

Maar, even to the point! Warre, onze slechte slaper sinds dat hij baby was, onze zoon die altijd mee opstaat met de kippen sliep gewoon anderhalf uur langer dan anders! Ipv half 6- 6uur, werd hij pas wakker om kwart na 7! Toeval denk je? Wel, eerst dachten we dat ook. Maar, sinds hij de roller gebruikt slaapt hij dus echt effectief veel langer en heeft hij opvallend minder slechte dromen! Vergeten zullen we de roller niet, want Warre vraagt elke avond standaard of we even over zijn armen willen rollen. Daar werkt het voor hem het beste!

Onze meisjes, daar moet ik eerlijk in zijn, dat zijn een andere paar mouwen! Die zitten in een fase van 10 keer uit bed komen, “ik moet nog een knuffel en kus geven”, tot “pipiiiii doen” en “ik heb nog honger”. Ze krijgen ook elke avond de roller, maar hierbij merken we dus geen verschil. Maar, de roller heeft hier dus echt niets mee te zien, want volgens mij is het weer zo’n fase. (Waar ik dus echt quasi allergisch aan geworden ben 😀 ) Vaak zijn we tot anderhalf uur- 2uur bezig om hen echt effectief te laten slapen. Boos worden, lief zijn, noem maar op! Niets werkt.

Maar, daardoor is het dus wel zo dat, vooral ikzelf, de calming echt dagelijks veel gebruik! Op elke pols rol ik regelmatig eens en dan kan ik er weer even tegenaan.

Dus…

Om dus even alles samen te vatten ;-). Wij zijn fan! Deze rollers hebben een vast plekje ingenomen in ons dagdagelijkse leven en helpen ons echt vooruit.

Willen jullie dus graag meer info hierover? Contacteer Greet via PB en zij zal jullie met plezier alle info geven die jullie nodig hebben!

Liefs,

Dorien

Eten, Geen categorie

chocolade mugcake

één van mijn favoriete ontbijtjes is een simpele én gezonde mugcake met raw chocolade. Omdat ik regelmatig de vraag krijg voor het receptje post ik het hier even. 🙂

Voor 1 persoon:

  • 1 banaan (liefst zo eentje die al goed rijp is 😉 )
  • 30 gram havermout
  • 1 eitje
  • 1 KL bakpoeder (of wijnsteenpoeder)
  • eventueel het merg van 1 vanillestokje. (ikzelf gebruik vanillepasta van dille en kamille).
  • 1/2 Eetlepel raw cacao poeder.

Optioneel:

  • amandelstukjes (ongeveer 1 eetlepel)
  • 10gr 70% chocolade in stukjes.
  • 1 KL honing (maar in principe heb je geen honing nodig als je een zeer rijpe banaan gebruikt).

Hoe maak je het klaar?

Prak de banaan, meng met het ei tot een brei. Voeg nadien de havermout, bakpoeder, raw cacao en de vanille, de amandelstukjes en chocoladestukjes toe en meng alles goed door elkaar.

Ikzelf doe het altijd in een (glazen kommetje), maar je kan evengoed een ruime (koffie)tas gebruiken om het klaar te maken. (Bij het gebruik van een koffietas kan je deze het beste even invetten met een beetje kokosolie). Bij gebruik van een kommetje gebruik ik geen vetstof.

Zet het mengsel 3 minuten in de microgolf (750watt) en klaar is de mugcake.

Je kan deze in het kommetje opeten, maar je kan deze ook uit het kommetje doen (door het toevoegen van de chocolade kan het wel zijn dat je even eens met een mesje rond moet gaan, om het goed te laten loskomen)!

Lekker met vers fruit en eventueel een lepeltje skyr of andere yoghurt! Een vullertje maar wel kei lekker!

I believe in chocolate for breakfast!

Smakelijk!

Liefs,

Dorien

kinderen, Reallife, Vakantie, weg met perfectie

Vakantie, week 3.

Hoe verloopt onze vakantie momenteel? Wel, hieronder vertel ik dus hoe het er nu aantoe gaat. Rechttoe, rechtaan. Zonder nonsens en mooimakers!

De structuur en het ritme waar je zo hard voor zwoegt om je kind tijdens het schooljaar zo snel als mogelijk eigen te maken, vervalt in no time wanneer het grote vakantie is. Ochtendspitsen, exclusief de ochtendhumeuren, avondspitsen, ze vallen allemaal weg wanneer het vakantie is. 

Heerlijk denken de meesten onder ons. Niets moet, alles mag! Waar we zin in hebben dat doen we toch gewoon. In mijn vorige blog was ik nog lyrisch over de vakantie.. Want, het mag gezegd worden, die eerste week was echt top! De opstootjes waren minimaal, de hoogoplopende gevoelens en overprikkeling minimaal! Maar, ik sprak te snel. Jep. Want ook deze vakantie is een harde noot om te kraken. 

“Yeah right”, das dan zonder onze handleiding-loze kinderen gerekend! 

Bij de gedachten dat het vakantie werd, begon ik op voorhand al te huiveren. (Ook al bleek dit de eerste week echt onterecht!)

Ja, echt waar. Sorry voor deze schokkende woorden ;-). Want, onze kinderen houden van structuur. Die proberen we dan ook te bewaren waar kan. In realiteit is dat dus enkel en alleen de “avondspits” die bijna elke avond volgens hetzelfde plan verloopt! 😀

We zijn drie weken ver. Het huilen stond mij al vaker nader dan het lachen. 

Zoals jullie wel weten -het is al lang geen staatsgeheim meer- is slapen hier een mega issue! 

Ik ga niet uitweiden over het slaapgedrag van onze meiden, want dan gaat menig mens gaan lopen! (Ja, ik zou dat ook willen doen soms!) En deze werd al even aangehaald in mijn vorige blog. 

Ik probeer mij in te prenten dat “het maar een fase is”. (Al krijg ik jeuk bij de uitspraak van “het is een fase”,…)

Maar, halleluja, Warre die slaapt dan weer wel zalig, sinds hij de “sleep”-roller gebruikt met een op maat gemaakte blend van etherische oliën. Voor de meisjes zijn we nog zoekende, want voor hen is deze roller blijkbaar niet sterk genoeg. 😀

Als je onze kinderen ziet dan denk je steevast “wat een schatjes zijn dat”. Ja, da’s waar. Op het eerste gezicht zijn ze dat ook. En, ik zou liegen als ik zeg dat ze niet lief zijn! We worden regelmatig overladen met stevige knuffels en een overvloed aan kusjes. En, als we geluk hebben, mogen we naar de feestjes van onze dochters. Welke feestjes ze bedoelen, Joost mag het weten.

(Is dat een fase of zo? -ai ai, een fase…- ) Wanneer ze blij zijn mogen we naar hun feestje, maar als we boos zijn, mogen we plots niet meer naar hun feestje.. Iets met kleuterlogica vermoed ik.

Maar, laat ons zeggen dat het ruziemaken, slaan, huilen, schreeuwen, brullen -sorry buren!- meer voorkomend is. Het selectief doof zijn is hier ook een topsport! Ruw geschat zo’n 11uur van de gemiddeld 12u die ze wakker zijn is dit het scenario. Met wat geluk hebben we per dag zo’n 2 a 3 (maar das echt positive thinking) rustige, goedlachse kinderen. 

Het doet mij wel nadenken over het ouderschap en de mama die ik ben. Of eerder, de mama die ik heel graag zou willen zijn. Trouwens, dit geldt evengoed voor mijn man! 

Hoe meer ik lees over “mild ouderschap” of tout court ouderschap en opvoeden, hoe onzekerder ik word. 

In al die boeken klinkt het allemaal zo simpel. Erken alles en je staat al een hele stap verder. Pas op, het klinkt ook allemaal heel logisch, en dat zal het zeker ook zijn, maar wij zitten al zodanig ver in een bepaald cirkeltje, dat die doorbreken een hele klus is. 

En, ieder kind is natuurlijk anders, ieder kind reageert anders op bepaalde handelingen. 

En ja, dé valkuil van deze tijd, social media. In mijn normaal denkend brein besef ik ook wel dat 99% van de mensen alleen maar de mooie (en liefst picture perfect) foto’s laten zien. (Want likes is natuurlijk mega belangrijk! 😎 ) Want de realiteit is vaak “not done”. Laat staan dat je huilende, schreeuwende kinderen of wie weet zelfs een huilende moeder laat zien op social media. Maar toch, wanneer ik al die zorgeloze, breed lachende gezichten zie langskomen op mijn social media, dan denk ik “verdorie, daar lukt het wel en hier niet”. 

Al ben ik natuurlijk niet het type dat graag de dingen verdraaid en alleen maar mooier voorstelt dan ze zijn. -Voor sommigen is dat misschien irritant, want oh jee, is ze daar weer met haar realiteit- maar so be it! Het leven is nu eenmaal niet altijd een roze bubbel! (En roze is mijn lievelingskleur, dus hoe meer roze, hoe liever ik het nochtans heb 😉 )

Wij zijn hier gezegend met drie HSP én “strong willed”, of vurig sensitieve kinderen (vind ik trouwens een veel zachtere benaming dan de ruwe “strong willed”). Kortweg komt het er dus op neer dat als ze iets in hun hoofd hebben, ze het niet in hun gat hebben. (Zoals wij dat hier in Dendermonde zeggen). 

Natuurlijk mogen ze hier boos en verdrietig zijn. Wij erkennen die gevoelens ook. En we zeggen hen dat ook echt. Maar, daarmee is het hier echt niet opgelost. Dat werd mij de laatste 2 weken wel echt duidelijk. De overprikkeling en stress van de laatste schoolweken zijn dan wel weer weg. Maar, deze hebben plaatsgemaakt voor andere gevoelens.

We werken sinds kort met een “boosheidsmeter”, die ik vond via internet, ik maakte emoticons met een kleurencode, die ze kunnen gebruiken om aan te geven hoe ze zich voelen en voor Warre hebben we een doe-boek rond emoties. 

Maar, zeker voor de meisjes is het dieper benoemen van “het waarom” nog niet echt aan de orde. Ze weten perfect wanneer ze blij, boos of verdrietig zijn. Kunnen bij sommige situaties ook wel echt aangeven waarom ze zich zo voelen. Maar, vaak ook niet. En dat is perfect normaal voor deze leeftijd. Kinderen worstelen vaak met wat ze voelen en vooral hoe ze iets moeten uitdrukken, omdat ze gewoon die kennis nog niet hebben. 

Maar, dat maakt het er als ouder niet echt gemakkelijker op. Vaak is het dan ook gissen naar het waarom. Want, de kleinste tegenslag in deze grote wereld kan er al voor zorgen dat ze zodanig van slag zijn, of wanneer iets niets lukt of wanneer een lego blokje niet wil doen wat zij willen. 😉 

Hannah is bijvoorbeeld echt een kopij van Warre. Soms beangstend hoeveel we terugzien komen bij haar, wat we ongeveer 3 jaar geleden al eens zagen voorbijkomen bij Warre. 

Gelukkig is onze kennis ondertussen wel een heel pak uitgebreider en weten we ook dat haar vurige uitbarstingen vaak voortkomen uit frustraties. 

Iets in haar hoofd hebben, in haar hoofd weten hoe het moet, maar de uitwerking ervan lukt nog niet. Perfect normaal. Maar, leg dat maar eens uit aan een bijna 4 jarige! (Die daarenboven nog eens kei eigenwijs is ook :-D) 

Ook Warre heeft meerdere keren per week een moment van vuur spuwen.  Frustraties, de vakantie die oersaai is voor hem, maar evengoed de angst voor het eerste leerjaar. Iets waar hij zo hard naar uitkijkt. Al bijna 2 jaar is hij aan het aftellen! Want dan ga ik eindelijk echt iets leren… Maar, door zijn grote faalangst die hij het afgelopen schooljaar ontwikkeld heeft, heeft hij ook bepaalde scenario’s in zijn hoofd, waardoor hij alleen maar wil leren rekenen. 

“Ik wil geen fouten maken, dus ik wil niet leren schrijven”. Zucht … 

Ja, onze kinderen slopen ons energieniveau aan een recordtempo! Vaak zeggen wij hier tegen elkaar dat wij dat bijna niet meer durven te zeggen aan onze omgeving, want mensen zouden haast denken dat dit soort scenario’s alleen maar voorkomen in soaps! 

Mijn man werkt de vakantie gewoon door, zit middenin 2 verschillende opleidingen die ook heel veel van hem vragen. En dan zijn de onderbroken nachten natuurlijk killing voor hem. Hij verdient dan ook echt alle lof omdat hij in de overgrote meerderheid gewoon mee opstaat voor onze kinderen! (Dikke merci hiervoor, schatteke).

En ja, natuurlijk heeft deze situatie ook invloed op onze relatie. Tijd voor ons samen is er amper. Want, ’s avonds duurt het tegenwoordig 10 keer naar boven gaan of meer voordat de meiden beslissen dat ze dan toch eindelijk willen toegeven aan hun vermoeidheid. 

En tegen die tijd dat alles hier gekalmeerd is, lig ik vaak al in zwijm. Wij hunkeren dan ook echt naar slaap, maar evengoed naar eens een zorgeloos avondje samen, zonder de gedachte dat we diezelfde nacht er meermaals uitmoeten voor pipi, dorstjes en hongertjes. Of dat we thuiskomen met drie kinderen die wakker zijn, omdat wij er niet waren. 

Een babysit nemen we ook nog zelden, gezien hun “ik kom eerst nog 10 keer uit mijn bed voordat ik dan toch ga slapen”-fase echt niet doenbaar is. 

Verlatingsangst is hier ook weer een dingetje. “Jullie mogen niet weggaan eh, mama en papa! Want wij willen niet dat hier iemand anders is dan jullie”. 

Meestal zeggen we hen ook niet wanneer wij eens een (zeldzaam) avondje uitgaan, we leggen hen zelf in bed, zodat de babysit niet met deze helse klus zit. Maar, ze weten dus echt perfect wanneer wij een avondje voor onszelf hebben ingepland en dan zijn ze dus extra lastig in bed te krijgen. (Jep, echt waar …)

Terwijl ik dit schrijf heeft Hannah weer zo’n “vuur spuw” moment. Ze is boos omdat ze haar horloge rond haar enkel wilt doen. (Rond haar pols vind ze haar horloge niet leuk, dus koos ze maar haar enkel, logisch, toch? :-D) Maar, ze vindt het niet goed rond haar enkel zitten. Wanneer ik vraag wat ik moet doen, is ze alleen maar boos en nukkig. Al mijn pogingen om haar blij te maken komen niet binnen. Dus laat ik haar gewoon even zijn. Zo wordt ze vaak het snelste weer rustig! 

Maar, om dus toch met een positieve noot af te sluiten. Wanneer ze ons weer eens in de armen vliegen en we overladen worden met kusjes, vergeten we heel even onze dichtvallende ogen, gigantisch slaaptekort en prijzen we ons gelukkig met deze drie ‘sjarels’ AKA onze “bende van ellende” of “loslopend wild”! 

Elke dag is weer een nieuw begin en elke dag vertrekken we dan ook vanuit een positief gevoel! 

Hoe verloopt de vakantie bij jullie? Is de vakantie net leuk voor jullie kinderen of hebben ze net nood aan die dagelijkse structuur die er is tijdens het schooljaar? Kijken ze uit naar 2 september of mag deze dag nog lang wegblijven? Trouwens tips om onze ‘problemen’ aan te pakken zijn ook welkom hoor 😉 

Liefs,

Dorien 

kinderen, Reallife, Vakantie

Vakantie en HSP’ertjes.

De vakantie is nu bijna 1 week ver.

Voor de kinderen was het hoogtijd dat het vakantie werd. Het liep niet meer zo vlot op school. De dagdagelijkse structuren vielen ook daar weg en daar werden onze kinderen niet vrolijker van.

Ik had dagelijks huilende kinderen die niet naar school wilden, die stokstijf bleven staan aan de schoolpoort en maar bleven zeggen dat ze niet naar school durfden en mee naar huis wilden. Of ja, de klassieker “ik voel mij niet goed”. Ik ontving hun boodschap, liet hen voelen dat ik hen begreep, maar toch liet ik hen met een klein hartje achter op school. Eens je aan dit soort gevoelens gaat toegeven, vrees ik dat het een heuse opdracht gaat worden wanneer ze in de toekomst nog eens momenten gaan hebben dat ze niet zo graag willen gaan.

Ik vond het wel enorm belangrijk om na de schooldag even te informeren hoe de dag nu was gegaan. Dit doe ik al jaren na elke schooldag. Met wisselend succes. “Ik weet het niet meer” of “het was stom” kreeg ik regelmatig te horen. Maar, meestal zagen de kinderen mij op het schoolplein aankomen en begonnen de tranen te stromen. Erg lastig natuurlijk, want telkens ze mij zagen, kreeg ik drie huilende kinderen. En als ik zeg huilen, dan had heel het schoolplein dat ook gehoord. Want drie huilers bij elkaar, dat geeft wat volume! En onze bende kan er echt wel wat van! 😀 Van op het schoolplein tot in de auto vaak aaneen stuk door!

In het begin voelde ik mij hier lastig over. De mensen keken. Je voelde hun ogen zo branden op je rug. Ik probeerde hen te kalmeren, werd boos, maande hen aan om te kalmeren. Maar, je raadt het al… Allemaal vruchteloos. Tegen de laatste week liet ik het huilen toe. Nu besef ik pas dat dit hun manier was om hun overload aan prikkels (en dus ook overprikkeling) te uiten en zo dus even te ontprikkelen. Eens ze doorhadden dat wij richting huis reden én we ook effectief thuis waren, werden ze wel weer rustig.

Nu in de vakantie valt deze vorm van overprikkeling helemaal weg. De huilbuien hebben plaatsgemaakt voor rustige kinderen. Al moet ik er nu wel bijzeggen dat het geen engeltjes zijn hoor. 😀 Dagelijks zijn er wel eens opstootjes. Maar, ook daar kan ik mee leven. En, wat nog belangrijker is, ik kan mezelf echt rustig houden op dit soort momenten. (Wat dus echt niet altijd zo was, … Tja, eerlijk is eerlijk…)

Vorige zomer, was echt een hel vakantie . Van ’s ochtends tot ’s avonds ruzie, gehuil en vooral veel drama! Dus, je kan al denken dat ik koudwatervrees kreeg toen de vakantie dichterbij kwam. 😀 . Een herhaling van toen zag ik echt niet zitten, dan kon je mij wel bijeenvegen na deze vakantie.

Maar, een jaar is er voorbij. Een jaar waarin iedereen gegroeid is. Zowel fysiek als mentaal gegroeid. Ook wij als ouders zijn gegroeid. We begrijpen onze kinderen nog beter. Begrijpen ook dat niet alle reacties voortkomen uit koppigheid (en geloof mij vrij, dat zijn ze hier alle drie! – Dat hebben ze niet van mij hoor 😉 ) en kunnen hier dus ook al beter op reageren.

Maar, slapen dat blijft hier een issue. Afgelopen nacht alleen al 4 (!!) keer moeten opstaan, om stoute dromen te verjagen, troostmelkjes te geven -ja, ze hebben nog steeds nood aan hun flesje warme melk- tranen te drogen of het welbekende “ik moet pipiiiii dooeeeeeeeeeen”. En Warre, die blijft nog steeds mee opstaan met de kippen. Tussen 6 en half 7 zal hij je erop attenderen dat het ochtend is en dus tijd is om op te staan.. En ja, op dit soort momenten vervloek ik mezelf dat ik dus geen koffie lust. (Ja, echt, erg eh!)

Hoe wij deze vakantie toch de nodige rust geven aan onze kinderen? Structuur! Jep … Er is dan wel geen ochtendrush meer. (Geen kinderen die op het allerlaatste moment pipi moeten doen, hun sok dat toch net niet goed zit of toch die barbie nog mee willen in de auto!) maar toch behouden we, of proberen we toch, hen zoveel mogelijk dezelfde structuur te bieden. Het naar bed gaan verloopt bijvoorbeeld helemaal op dezelfde manier als tijdens het schooljaar alsook het uur blijft ongewijzigd. Natuurlijk zijn er wel uitzonderingen, dat ze langer opblijven. Het is wel vakantie. Maar, wij voelen toch dat ze hier gebaat bij zijn. Een half uur later in bed, kan al voor heel wat drama zorgen.

Verder zorgen wij voor weinig “moetjes”. Mijn man werkt door en zal hier en daar wel eens wat verlof nemen. Maar, echt grootse dingen hebben wij niet gepland. Waardoor je automatisch de “moetjes” grotendeels achterwege kunt laten.

Ik probeer deze vakantie, met structuur, toch wat trager te laten verlopen. Zodat de kinderen alle tijd krijgen om alle prikkels van het afgelopen jaar te verwerken, maar ook om zich zachtjesaan voor te bereiden op hun nieuwe school. Ze weten wel dat ze na de vakantie naar “de grote school” gaan. Dus gaan we regelmatig de wandeling naar de nieuwe school al eens doen deze vakantie. Om hen op een zo zacht mogelijke manier de effectieve overstap te laten maken.

Nu, als het aan mijn #loslopendwild zou liggen, keken ze een hele dag tv, het liefst zo van die kei irritante youtube vlogs, speelden ze een hele dag op de iPad en eten ze als ontbijt, lunch en avondmaal cornflakes en koeken! 😀

Hoe gaan jullie om met de vakantie? Plannen jullie elke dag iets? Of kijken jullie dag per dag? Zijn jullie kinderen blij met de vakantie? Of vragen ze net zoals hier toch regelmatig wanneer ze terug naar school mogen? 😉

Een fijne vakantie iedereen, met veel rust en zon toegewenst!

Liefs,

Dorien

Vakantie

Vakantiedromen.

Vakantie? Wat is het eerste wat er in jullie opkomt?

Zon, zee, strand? Of net een laagje sneeuw en een après-ski? Of net een gezellige kamping? Met het vliegtuig of misschien wel met de auto? Ver weg, of net dichtbij? Misschien wel in eigen land? Kort of langverblijf?

Iedereen heeft een andere interpretatie van hun ideale vakantie.

Als ik eerlijk ben dan denk ik aan zon, een hotelletje (liefst all-inclusif 😀 ) , of zo’n idyllisch vakantiehuisje en lekker niets doen! Maar, de realiteit zegt iets anders natuurlijk. Met onze 3 kinderen op vakantie trekken, daar beginnen wij (nog) niet aan. Eerst en vooral omdat we hen nog te klein vinden om een lange autorit mee aan te vangen. (Serieus, anderhalf uur is nu al de maximum!). Laat staan dat we een reis kiezen met het vliegtuig! En twee, omdat we weten dat dit voor hen toch wel een hele opgave is. De zeldzame keren dat wij al eens naar een “vakantiehuisje” gingen waren ze pas goed geacclimatiseerd tegen de tijd dat we weer naar huis moesten. *woeps*. En, Warre zegt na dag 1 al vaak dat hij graag naar huis wil.

Enfin. Voorlopig stellen we ons tevreden met onze vakanties naar “Gras Cant” en “Saint-corniche”. Wat overigens heel gezellig kan zijn hoor. De kinderen spelen veel buiten, het zwembad staat buiten en buiten eten. Al hoop ik dat deze grote vakantie geen herhaling gaat worden van vorig jaar. Wat de temperaturen betreft, waanden we ons vorig jaar ergens in het zuiden van Frankrijk of zo!

Maar, dat wil niet zeggen dat we niet af en toe eens rondkijken. Want, ook wij dromen van zo’n heerlijke gezinsvakantie. En, die komt er hoe dan ook! (Niet alle dromen zijn bedrog eh 😉 )

Zo kwam ik terecht op de site van TUI

Na wat snuisteren, echt je wordt gewoon al vrolijk van al die zonnige foto’s, kwam ik terecht op de inspiratie pagina van TUI.

Zo kan je “inspiratie” kiezen. Je krijgt een hele reeks aan foto’s (instant vakantiegevoel!) met bijbehorende uitleg wanneer je er op klikt. Waaronder het fotootje: “Wat zijn jouw vakantieplannen? TUI helpt je kiezen”. Zo gezegd zo gedaan. En, dromen mag altijd 😉 . Dus, klikte ik, met mijn man in het kielzog (even nieuwsgierig als ik, wat eruit zou komen) om ons te helpen kiezen naar een vakantie.

Zo kozen we voor “autovakantie”, kan je zelf beslissen in welke formatie je gaat. Nadien gaan ze aan de hand van 3 vragen gaan uitzoeken welke vakantie er bij je past. Wij kozen -rara- voor een gezinsvakantie, op minder dan 500KM, kozen ons budget en in Nederland (Kwestie van nog niet té ver te gaan dromen eh!) . En tadaaaa … Daar krijg je een hele reeks voorstellen die passen binnen ons budget, afstand en helemaal “familyproof” zijn.

Om je een voorbeeld te geven: De Beekse bergen, Vakantiepark “slagharen”, Het efteling hotel, het zit allemaal in hun gamma! Leuk, toch?!

Hoe ziet jullie ideale vakantie er uit? Gaan jullie op vakantie met het vliegtuig of met de auto?

Willen jullie meer info voor het zoeken naar een ideale vakantie of die ene last-minute? Check dan zeker eens de site van TUI. (<— klik op TUI om op de site terecht te komen).

Deel zeker jullie ideale vakantietips in binnen- en buitenland! Ik ben benieuwd. Moeilijkste dobber voor ons gezin is de samenstelling 2 ouders met drie kinderen combineren, Tips ? Laat maar komen 😉

Liefs,

Dorien

kinderen, labels

Goed gestickerd.

Een echte “muste-have” wanneer je kindjes hebt die naar de kinderopvang of naar school gaan, zijn goede naamlabels of -stickers! Want iets verliezen is zo gebeurd.

Een voorwaarde is dat ze natuurlijk hun ding doen. Daarmee wil ik dus zeggen: goed blijven hangen! Want, -zeker in ons geval- de spulletjes die “gestickerd” zijn, krijgen nogal wat te verduren!

Brooddozen, drinkbekers, het wordt allemaal zodanig intensief gebruikt, dat het niet leuk zou zijn als de labels er al na een aantal wasbeurten af zouden zijn.

zo kwam ik een tijdje terug in contact met stickerkid –> https://www.stickerkid.be/be_nl/

Ik ging eens snuffelen op hun site en werd meteen vrolijk! Zoveel keuze, zoveel kleurtjes en zoveel leuke icoontjes!

Warre kon wel nieuwe labels gebruiken, dus ik bestelde er meteen voor hem! Tijdig voor volgend schooljaar ook. Nieuwe school, het eerste leerjaar, … Dus, nieuwe stickers zijn ideaal!

En toen ik zag dat je voor dino’s kon kiezen, was de keuze dan ook snel gemaakt. Warre is namelijk echt gek op dino’s!

De bestelling werd vlot, goed verpakt en schadevrij geleverd!

Warre zijn brooddoos werd meteen voorzien van een nieuw label! Zijn reactie sprak boekdelen! Een dino op zijn brooddoos mét zijn naam. Hij stond te popelen om het aan al zijn vriendjes te laten zien!

De andere labels zullen voorlopig bewaard worden tot dat het nieuwe schooljaar start in september! Dan worden zijn nieuwe schoenen, drinkfles en ander materiaal voorzien van al deze leuke labels. Wat je ongetwijfeld op mijn instagram zal zien langskomen ;-).

Zijn jullie alvast benieuwd geworden? Je vindt hier boven de link naar de site waar je al deze leuke, kleurrijke labels kunt vinden! Een echte aanrader! Ideaal voor schoenen, kledij van de crèche, school, (sport)club, …

Oh ja, de site biedt nog veel meer aan dan alleen maar stickers om te personaliseren! Je kan er zowel gepersonaliseerde muurstickers, deurstickers en posters bestellen. Als veiligheidshangertjes en armbandjes, waarop je alle info over je kindje kan schrijven! (Handig wanneer je op reis gaat, naar een pretpark gaat, …)

Willen jullie ook zo van die leuke stickers? Met de code Mamavandrie10 krijg je tot en met 12 mei een leuke korting op je bestelling!

Deel gerust jullie ervaringen over deze leuke stickers!

Liefs,

Dorien.


Geen categorie

Recept: Courgetti pasta met pesto.

… En toen kwam de vraag of ik mijn recept wou delen van de courgetti met rode pesto en scampi’s.

U vraagt, wij schrijven 😉

Hier volgt het uiterst simpele, maar overheerlijke recept. Ideaal op momenten waarop je niet veel tijd hebt!

Voor 2 volwassenen:

  • 2 courgetten
  • 1 potje rode pesto (ja, ik heb hier voor een potje gekozen, wat ik zelden doe, maar daar is dus niets mis mee!)
  • 10 scampi’s/ per persoon.
  • 1 teentje look.
  • Bieslook.

Bereiding:

Verwarm de oven voor op 180°.

(Optioneel kun je de courgettes schillen). Snijd de courgettes met een mandoline in fijne slieren. (Vandaag de dag bestaan er ook al handige tools om groenten in slierten te snijden). Leg de slierten in een vuurvaste ovenschaal, besprenkel met olijfolie, peper en zout. Zet deze een kwartiertje in de voorverwarmde oven.

Ik heb gekozen voor (diepvries) scampi’s die zowel ontdarmd als gepeld waren. Op momenten dat je niet veel tijd hebt, bespaard dit weer een beetje werk. Maar, je kan perfect scampi’s nemen die je nog moet schoonmaken.

Verwarm een koekenpan, doe er 1 eetlepel (olijf)olie in en een klein klontje boter. Eens de pan goed warm is, fruit je de look aan en bak je de scampi’s aan beide zeiden. (Niet te lang want dan worden ze “katsjoe” . )

Wanneer de courgetti klaar is, doe je er het potje rode pesto over.

Dresseer (niet dat dit mijn sterkste punt is 😉 )alles in een diep bord, leg bovenop de courgetti de scampi’s en werk af met wat vers gesneden bieslook! – optioneel: parmezaan.

Instant geluk verzekerd!

Smakelijk.

Liefs,

Dorien

hoogbegaafd, kinderen, Reallife, weg met perfectie

Hoogbegaafd, maar niet altijd gelukkig (deel 2)

Zoals jullie in mijn vorige post konden lezen, hebben we toch al een parcours afgelegd met Warre.

Tot de kinderpsychiater aan toe. Maar, deze ervaring was allesbehalve positief. Wij stonden toen ook nog maar aan het begin van onze eigen vergaarde kennis omtrent hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid. Dus, zijn we naar een kinderpsychiater geweest die ik zelf kende van naam. Zonder te weten of zij enige kennis had over deze onderwerpen. Wat nadien natuurlijk echt wel een must is, wil je bij iemand terecht komen die je echt goed en waardevol kan helpen.

We beseften toen ook niet meteen dat we hier spraken over twee “persoonlijkheidskenmerken”. Dus, hier zijn geen officiele diagnoses. Of anders gezegd je kan geen officieel etiketje opplakken. Wat natuurlijk een wereld van verschil is. Zeker wanneer je naar mensen gaat die in feite alleen maar diagnoses stellen. Of, zo zie ik het nu toch.

Ons verhaal startend bij haar, merkten we wel dat ze door had dat Warre niet bepaald een “doorsnee” kind is. (Maar, wat is doorsnee natuurlijk …) Maar dat ze ons ook al gauw met argusogen aankeek. “De zoveelste ouders die willen dat hun kind hoogbegaafd is of willen dat hun kind anders is”. Voor alle duidelijkheid, dat hebben wij nooit gewild/ gedacht/ gevoeld of wat dan ook …

Het woord “autisme” viel al zeer snel in het gesprek. (Wat een diagnose is die gesteld kan worden door een psychiater.) Nog voor dat ze Warre gezien had, nog voor dat we in feite ons volledige verhaal gedaan hadden. En, dat was voor ons het moment waarop we wisten dat we niet bij de juiste persoon zaten om ons te helpen. Terug naar af dus.

Natuurlijk hebben we, zoals je wel kon lezen in mijn vorige post, ook met de school samengewerkt. Ook het CLB (centrum voor leerlingbegeleiding) werd hierbij betrokken. Maar, ook dat liep al gauw af op een grote teleurstelling… Tja ..

Ondanks zijn jonge leeftijd (3 jaar), wilde het CLB wel al een soort van intelligentietest afnemen. Maar, al gauw bleek dat deze test toch niet helemaal verlopen is, zoals deze diende te verlopen, dus konden we hier ook niets mee. Wilden we een representatieve test, moesten we wachten tot hij 6 jaar is, (volgende maand!) want anders zou hij teveel gaan herkennen. Ja, we konden er niet naast kijken dat Warre zijn taalvaardigheden vér voorstonden. Dat viel trouwens niet te ontkennen. Maar, volgens het CLB kon Warre bijvoorbeeld nog geen simpele blokken toren nabouwen.. Nu ja, het is ook een kwestie hoe je iets aan de man brengt eh. Bij Warre moet je niet zeggen “doe dit eens” want dan denkt die in zichzelf “dat doe ik niet hoor, doe dat maar lekker zelf”. Maak je daar iets leuks van, kleed dat wat in, dan is hij meteen vertrokken. Hier thuis maakte hij kastelen, torens, noem maar op. Maar nee, hij kon dat niet.. :/ (voorbeeld hieronder)

Puzzelen is trouwens tot op de dag van vandaag ook zoiets dat hij weigert. Hij ziet er het nut niet van in. Dat is 1. Want ja, eens die puzzel gemaakt is, wat heb je er dan aan? In zijn ogen niets …

Dit jaar werken ze in de derde kleuterklas met een systeem rond puzzels. Er hangt een ladder omhoog waarop van elk kindje een wasknijper met hun naam op hangt. Telkens je een puzzel met meer stukjes kan, ga je omhoog op die ladder. En wie dan de 100 of 150 puzzel kan maken, krijgt een rode kroon mee naar huis! Want dan ben je “puzzelkampioen”. En Warre? Die staat nog steeds onderaan de ladder met zijn wasknijper. Voor hem werken dit soort “stimulansen” net omgekeerd. Hij krijgt hier stress van. Meermaals kwam hij huilend thuis. “Ik sta nog altijd onderaan de ladder”. “Ik kan niet puzzelen”, “Ik mag geen vragen stellen, want anders speel ik vals”. Dan sta je echt met je mond vol tanden! Want een kind zou toch net plezier moeten beleven aan het naar school gaan en het leren. En dient een kind nu niet net te leren om vragen te stellen als hij iets niet snapt op school? Of heb ik de essentie van school niet begrepen?

Ondertussen heeft Warre een vrij hevige vorm van faalangst ontwikkeld. Komen er bijna dagelijks de woorden “ik kan dat niet”, “ik ben stom” en dergelijke uit zijn mondje!

Al snel werd duidelijk dat de kennis omtrent HSP en HB van de leerkrachten op school en van het CLB-personeel beperkt tot zeer beperkt was.

Ondertussen ging ik mezelf meer en meer gaan verdiepen in deze onderwerpen, zodat ikzelf Warre wat beter ging begrijpen, aanvoelen en wie weet wat helpen.

Maar, eerlijk is eerlijk, bij je eigen kind is dat een stuk moeilijker dan bij een kindje van iemand anders!

Wij zijn dan ook “gezegend” met een zoon (en twee dochters) die een zeer sterk karakter hebben. Wat de boel er niet altijd gemakkelijker op maakt.

We zijn ook ten rade gegaan bij een gespecialiseerde coach van hoogbloeier. Zodat we toch wat diepgaandere informatie zouden vergaren.

Daar zijn ons toch wel echt een aantal zaken heel duidelijk geworden! Want, ja, de vooroordelen van een hoogbegaafd kind zijn onder andere dat die kinderen overal “doorfietsen”, het toch zo gemakkelijk hebben op school. Maar, niets is dus minder waar.

Om Warre als voorbeeld te gebruiken… Als de juf iets uitlegt aan de kinderen van de klas, dan zal ze dat doen met de nodige tussenstappen, zodat iedereen alles begrijpt. Maar, Warre weet meteen wat de bedoeling is van iets. Hij heeft al die tussenstapjes niet nodig. Waardoor hij dus in feite ook niet leert om te leren. (En al zeker niet als het hem niet interesseert..). Nu zal hem dat nog niet zoveel problemen opleveren. Al merk je nu dus wel al dat als hij ergens moeite moet gaan insteken hij zeer snel, zo niet meteen afhaakt. Wat dus best problematisch is. Of, wanneer hij merkt dat er een kans bestaat dat hij een fout zal maken (faalangst), zal hij er ook niet aan beginnen. Want, in zijn opzicht zijn fouten maken “not done”. Wat natuurlijk dus wél belangrijk is in het leerproces.

Omdat de kennis van de school zo beperkt is, heeft Warre de afgelopen drie jaar al deze belangrijke dingen niet meegekregen. Waardoor hij nu dus een zeer laag zelfbeeld heeft, faalangst heeft en moeite doen voor iets, nee hoor! Daar begint hij gewoon niet aan.

Na de paasvakantie zitten we terug samen met de school, want -jaja, ons doordrammen heeft toch enige vruchten afgeworpen … (Wie mij volgt op instagram weet dat wij toch echt al heel veel moeite hebben gedaan om zelf de school te informeren over hoogbegaafdheid,…) Kangoeroeklassen hebben ze niet, maar Warre wordt af en toe eens apart genomen om over onderwerpen te praten en bezig te zijn over dingen die hem interesseren.. Alhoewel dat Warre hier zelf weigert over te vertellen…

De juf heeft gevraagd of hij een presentatie wil geven over straaljagers en helikopters (rara waarom hem dat zo interesseert). Alleen heeft hij dus geen zin om dit te maken.. Gelukkig brengt de papa wel leuke PR-spulletjes mee, die hij kan afgeven aan zijn vriendjes! Dat vindt hij het leukste …

Want, ondanks dat hij nu tijdens de vakantie de dagdagelijkse structuur mist van school (allez ja, hij blijft wel op zijn standaard uur opstaan, uitslapen kent Warre niet), gaat hij niet graag naar school. Alle soorten excuses heb ik al gehoord. “Mama, ik ben ziek, ik voel mij niet goed, ik heb hoofdpijn,…”

Dit zal ongetwijfeld nog een vervolg hebben. En hopelijk alleen maar positieve nu! 🙂

Want, als ouders put ons dit uit. Een strijd voeren voor je kind. Voor iets waar hij gewoon recht op heeft. Op aangepaste hulp. Want, het is niet omdat je hoogbegaafd of meerbegaafd bent, dat je geen hulp of aangepast onderwijs nodig hebt. Integendeel. De realiteit is jammer genoeg zo dat HB kinderen vaak het onderwijs verlaten zonder diploma of nooit gaan verder studeren.

Voor volgend jaar hebben we de gepaste keuzes al gemaakt. Alleen maar met veel liefde voor onze kinderen! Om ze een mooie en hopelijk zo zorgeloos mogelijk onderwijsparcours te laten afleggen!

Ik heb ongetwijfeld nog niet de helft verteld van wat er in mijn hoofd zit. Maar, het moet natuurlijk een beetje aangenaam blijven eh! 😉

Deel gerust jullie ervaringen, tips, tricks, … Hoe meer bekendheid er komt over Hoogbegaafdheid (en hoogsensitiviteit) hoe beter!

Veel liefs,

Dorien