Geen categorie

Leestip!

Een aantal maanden geleden kwam ik in contact met Lisanne Wittenberg, een jonge, ambitieuze vrouw die naast haar job ook houdt van schrijven. Met name kinderboekjes.

Zo schreef ze eerder al 2 boekjes, met als centrale figuren de broertjes “Big en Biggetje”. Verhalen waar humor inzit en herkenbare taferelen, maar waar telkens een boodschap achter zit.

Onlangs verscheen haar derde boekje over de broertjes “Big en Biggetje op de bruiloft”. Een heel leuk en luchtig verhaal over de avonturen van Big en Biggetje op het huwelijk van hun favoriete neef.

Een ideaal boekje als je jouw kindjes wilt voorbereiden op een bruiloft of hun taak als bruidskindjes. Met de nodige fantasie en humor. Maar, net zoals in haar vorige boekjes hangt er een duidelijke boodschap vast aan haar verhaal. Aan jullie om deze boodschap te ontdekken :-).

Het voorlezen gebeurd hier standaard door papa! Dat is hét papa-moment van de dag. Papa verteld de verhalen zo levendig en vol overtuiging, dat ze het minder leuk vinden als ik eens voorlees. 😀

Net zoals bij onze andere voorlees verhaaltjes, lezen we de verhaaltjes van “Big en Biggetje” nooit in één keer uit.

Waarom niet zal je denken? Wel, wij lezen een stukje voor en dan leggen we het boek weg en praten we nog even na over wat we gelezen hebben. Daags nadien gaan we dan nog snel even terug over het gedeelte van de vorige dag en dan gaan we weer een stukje verder.

En, deze tactiek werkt prima hier! Zo kunnen ze hun fantasie op volle toeren laten werken en leren ze dingen te onthouden en terug naar boven te halen.

Nadat het verhaal helemaal uit is, proberen we met hen even tot de boodschap van het verhaal te komen. Ook, omdat wij belangrijk vinden dat zij bij dit soort boekjes goed en wel weten waarover het gaat én wat de boodschap is. Want, dat is natuurlijk

En, wat ze natuurlijk geweldig vinden, zijn de tekeningen die er bij staan. Ideaal om ze nadien aan de hand van de tekeningen hun eigen verhaal te laten vertellen. Zo merken we ook dat ze heel veel oppikken en onthouden van het verhaal. En dat onze kinderen zo’n rijke fantasie hebben, dat ze er ook hun eigen verhaaltje rond kunnen maken! Geweldig!

Onze kinderen zijn gek op verhaaltjes. Dus, ook Big en Biggetje worden hier warm onthaald.

Willen jullie ook de avonturen van Big en Biggetje lezen? Je kan de boekjes kopen via boekscout.

Liefs,

Dorien

Geen categorie

Mijn favoriete accounts.

Een tijdje geleden vroegen jullie of ik eens een overzicht wou geven van mijn favoriete instagram account. Ik moet zeggen… Da’s geen gemakkelijke opgave, aangezien ik er een heleboel heb. En, dus veel te veel om hier op te lijsten.

Dus … Voel jullie zeker niet achteruitgeschoven indien jullie er niet tussenstaan!

Hier gaan we dan!

  1. Miryam_arntzen

Een mama van 4 geweldige kinderen. Staat met beide voeten stevig op de grond, en deelt haar dagelijks leven met haar man en 4 kinderen. En, schuwt hierbij niet om ook de mindere kanten van het leven te tonen. Echt een “ferm wijf” gelijk da ze hier zeggen 😉

2. Saar.ie

Een lieve mama van 2 super kids. Nachtverpleegkundige. Veel woorden heb ik er gewoon niet voor. Volg haar en je snapt vanzelf wel waarom ik haar zo graag volg 🙂

3. Kreanimo – Ilse Verhoeven

Een creatieve mama, werkt ook als creatieve juf op school. Haar oudste zoon en mijn oudste zoon heten beide Warre en hebben héél veel gemeen. Zo zijn wij in contact gekomen met elkaar. Bij haar kan ik mijn verhaal kwijt over het “anders” zijn van onze kinderen. Hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit zijn voor ons beiden geen onbekend thema meer en wisselen hier dan ook af en toe van gedachten over!

4. Casa Dierickx – Nienke

Met Nienke heb ik om de een of andere reden wel een klik. Er zijn zaken waarin wij elkaar echt wel goed begrijpen. 🙂 (Allez, spreek mij tegen als het niet zo is eh, Nienke       :-D). Ze heeft samen met haar vriend Thomas op korte tijd een huis gekocht én helemaal zelf verbouwd. Geniet van haar mooie interieur op haar instagram!

5. Beauty and the fools – Lies Clerx

Net zoals ik, een mama van drie! Maakt gewoon de schoonste en schattigste foto’s van haar kroost! En, ’t is een sympathieke madam! Volgen zou ik zo zeggen 🙂

6. Illeke- Ilhja

Vanaf dag 1 dag ik Ilhja volg ben ik al fan van haar werk. Haar dierenkabinet is vrolijk en geeft je een instant smile op je gezicht! Ikzelf én onze kinderen zijn fan van haar tekenkunsten. Ze maakt ook Blythe-dolls voor zichtzelf en op vraag! Ik heb hier dus ook al een prachtige pop van haar geadopteerd! (Lilly). Laat mij doen en heel ons huis hangt vol met het dierenkabinet. Ilhja was mijn allereerste instagram ontmoeting, en dat was echt wel heel fijn! Ga gauw naar haar instagram en word net zoals ik verliefd op haar super mooie (en een zalige overload aan roze :-D) dierenkabinet!

7. Best kid ever- Gaëlle

Een lieve mama, die recent een mama van twee werd en echte “boysmom” is. Een streekgenoot die de allermooiste foto’s post van haar twee prachtige jongens! Eerlijk over hoe het er echt aan toe gaat en gaat niets uit de weg.

8. Fun food art – Funda

Funda tovert de heerlijkste en mooiste bento-boxen! Geeft tips hoe je dit zelf kan bekomen en bovendien is ze gewoon mega sympathiek! Heeft ze 3 heerlijke kinderen, die altijd mogen smullen van haar heerlijke creaties. Ga volg haar en laat je inspireren voor de mooiste, lekkerste en gezondste lunch voor je kids of voor jezelf!

9. Sweet monster kids

Mijn “instagram buurvrouw”, mama van drie, maakt gewoonweg de schoonste foto’s van haar kroost! Volgen zou ik zo zeggen 🙂

10. Lievelynepuntbe- Evelyne

Mama van drie, die net zoals Funda de heerlijkste lunchboxen maakt voor haar kroost. Daarenboven combineert ze een job, huishouden én een studie. Is ze dagdagelijks bezig met gezond eten en sport! En ben ik dus een beetje jaloers op haar uithouding. 😉

Ik heb natuurlijk nog zoveel meer leuke accounts. Maar, dan heb ik een ellenlange lijst!   :-D. Ik kan alleen maar zeggen dat ik oprecht blij ben met jullie, mijn lieve volgers. Want, ik kan wel stellen dat ik met veel van jullie een fijne interactie heb!

Liefs,

Dorien

Geen categorie

3 jaar aan dubbelgeluk.

Die dag, 3 jaar geleden ….

20 oktober 2015, nooit gedacht dat ik dan ook effectief ging bevallen. De avond voordien zijn we wel even naar het verloskwartier gereden. Ik had het gevoel dat mijn maag er zo zou uitfloepen, zoveel druk waren de meiden aan het zetten in mijn, ondertussen, gigantische buik! We kwamen in de parkeergarage mijn gynaecoloog nog tegen. “Ik hoor het wel, mocht het toch nog voor vandaag zijn, hoorden we hem nog naroepen”.

IMG_1579
19 oktober 2015

Ik ging aan de monitor, de standaard urinetest, bloeddruktest etc waren in orde. Het zag er naar uit dat ze het toch nog goed hadden in mijn buik. Ik waggelde weer naar huis!

Daags nadien, wanneer Jürgen Warre had afgezet bij de onthaalouders, kwam hij thuis terwijl ik aan het kronkelen was van de pijn! Wist ik veel dat dit weeën waren. Bij warre had ik ook een geplande keizersnede op 38 weken, wegens een vernauwd bekken, dus ik heb nooit de ervaring gehad van weeën. Ja, hooguit oefenweeën. Maar, die zijn echt in het niets tegenover de echte! 😀 , nadat we ons mama hadden gebeld met “wat moeten we doen?” reden we meteen naar het ziekenhuis 😀

Je moet weten, Jürgen was net 4 dagen thuis van 8 weken buitenland. 8 weken stressen dat er zeker niets mocht gebeuren, want dat hij op meer dan 3 uur van huis zat én dus nooit tijdig aanwezig zou kunnen zijn.

8 weken was alles rustig. En een week later, op exact 36 weken stond de keizersnede gepland. Blijkbaar standaard, aangezien wij in verwachting waren van een eeneiige tweeling. Tegen dan zou de placenta toch echt wel zo goed als op zijn. En, onnodige risico’s, dat wil niemand!

Wij gingen dus daags na mijn avondje monitor weer naar het verloskwartier. Totaal niet beseffende dat dit dé dag zou worden dat wij onze meisjes zouden gaan ontmoeten! Wij waren dan ook totaal niet voorbereid. Wij gingen er van uit dat ik wel weer naar huis zou mogen, mijn “vluchtkoffer” waren we dan ook helemaal vergeten!

Eens aan de monitor werd duidelijk dat dit geen oefenweeën meer waren, dat het deze keer voor echt was. Mijn eigen gynaecoloog had een dag vrij en kon dus niet worden opgeroepen. De gynaecoloog van wacht kwam tussen zijn spreekuur naar mij. En, meteen werd duidelijk dat alles meteen in gang gezet werd om de keizersnede te laten plaatsvinden.

Ik, nog steeds kronkelend van de pijn, kreeg ondertussen allerlei formulieren onder mijn neus geschoven, die ik toen moest invullen. Ja, echt wel hét moment dacht ik toen :/

Er werden operaties uitgesteld, zodat ik zo snel mogelijk naar het operatiekwartier kon. Geen tijd om de vluchtkoffer op te halen. Geen tijd om na te denken. Nog net de tijd om mijn ouders te verwittigen, zodat zij Warre konden afhalen tegen het einde van de dag!

Ik werd naar boven gebracht, en werd een operatiekwartier binnengerold, dat echt overvol was van het volk. Per kind een neonatoloog, een verpleegster, en dan nog een heleboel andere mensen voor mij. Een epidurale die (weeral) niet van een leien dakje liep. Ik werd weer even terug gekatapulteerd naar 21 mei 2013, zelfde scenario wat betreft de epidurale…

Maar, nog niet goed beseffend van alles, waren ze daar, na nog geen 20 minuten !

En, meteen gingen ze met hen weg. Jürgen gaf mij nog snel een kus en ging met onze twee meisjes mee naar de neonatologie, voor de eerste onderzoeken.

En ik, ik lag daar … Mijn dochters nog niet gezien, hormonen die door mijn lijf gieren, tranen die opkomen en eindelijk een maag die niet meer bij elkaar gedrukt werd :D. Ik lag te luisteren naar de telefoon die zou overgaan in het operatiekwartier, zo was dat toch bij Warre, dan belden ze naar boven om te melden dat alles goed was, zijn gewicht en zijn grootte kreeg ik toen te horen.

Maar nee, deze keer geen telefoon. Ik verzeker je, alle scenario’s gaan door je hoofd!

Ik werd naar de ontwaak ruimte gebracht, want, ik mocht pas weg wanneer ik mijn benen weer kon bewegen. “Hooguit 20 minuten, mevrouw”. Tjaaa, als het zoals al een aantal zaken weeral het zelfde scenario was zoals bij de geboorte van Warre, dan was ik wel voor een aantal uren vertrokken. De morfine pomp bleek niet goed te zitten, ze hadden deze in mijn bloedvat gestoken, dus bij het testen ging mijn hartslag fameus de hoogte in. “We zullen ze wel hersteken, mevrouw”. Niets ervan, die rommel uit mijn lijf. Ik doe het wel zonder! Ik kreeg nogal vreemde blikken, maar hey… Een moeder die net bevallen is én haar kinderen nog niet gezien heeft én niet weet hoe het gaat. Ik kan u verzekeren, ik was niet meteen de aangenaamste patiënt.

Gelukkig was er een opmerkzame verpleegster, die mijn zenuwen bemerkte en de moeite had gedaan om toch even naar neonatologie te bellen. Ik zag het nog zo, ze vond geen papier, dus schreef ze alles maar op haar broek! Die vrouw was voor mij toen al een held! Want, ik wist eindelijk dat alles perfect ging met de meisjes. Ze hadden zelfs geen extra beademing nodig, enkel het eerste uur even een “c-pap”. En dat voor 35 weken! Ja, ik had straffe dochters op de wereld gezet! *Glunder, glunder*

Na 3(!!!) uur mocht ik dan eindelijk mijn kinderen zien. Ik werd met mijn bed tussen hun twee couveuses geschoven en kon zo mijn handen bij hen leggen. Ik krijg het alweer moeilijk als ik weer aan dat moment denk! 😀

Maar kijk, nu 3 jaar later hebben we 2 flinke, ietwat eigenwijze,hoogsensitieve dochters, die weten wat ze willen en ons nog steeds geen nachtje doorslapen gunnen! Die hun dosis glitters en glamour graag hebben, want “hey mama en papa, wij zijn wel prinsessen eh!”

Lieve Hannah en Yenthe, de zwangerschap was nooit gepland, laat staan x2! Maar, van het moment dat we van de eerste shock bekomen waren, … (Ik kan u verzekeren, als je de pil neemt, niet ziek bent geweest en dan plots zwanger blijkt, van een tweeling, dan sta je daar wel even met je mond vol tanden, in mijn geval gelukkig dat ik neerlag 😀 ) waren we meteen blij en gelukkig en gingen we stap voor stap ons leven herplannen om jullie een even warme thuis te kunnen geven!

Ook al geven jullie ons grijze haren, wallen tot op de grond en is ons slaaptekort alleen nog maar verdrievoudigd! Mama en papa zien jullie suuuuupergraag en zouden ons geen leven meer kunnen voorstellen zonder jullie!

Jullie hebben ons nog meer leren relativeren. Geleerd dat “less is more” is én dat het leven gaat zoals het gaat. Dat we wat meer moeten loslaten (ja, echt serieus, das dus kei moeilijk eh!)

De kusjes, knuffels en de “ik hou van jou”-woordjes laten ons de moeilijke momenten vergeten. Want, nee. Doordat ze, ondanks hun perfecte start, nog 3 weken op neonatologie hebben gelegen, om in gewicht aan te komen, hebben wij tot op de dag van vandaag nog geen roze wolk gevonden! Het was meteen met beide voeten op de grond!  Het zal hier altijd een “appelblauwzeegroenewolk met af en toe eens wat roze bollen zijn”.

Dikke kussen van papa en mama xxx

Geen categorie

Het leven met een militair.

Loyaliteit.

Al 7 jaar ben ik gelukkig samen met mijn man, waarvan  3 jaar getrouwd.

Sinds die tijd ben ik dan ook getuige van de liefde voor zijn job. Voor de loyaliteit die hij heeft én de fierheid.

Ik kan dan ook zeggen dat ik echt wel terecht fier ben op hem. Het siert hem. Zijn toewijding, zijn loyaliteit, zijn fierheid.

Maar, Ik heb ook de keerzijde mogen ondervinden van zijn loyaliteit.

Realiteit.

Een keerzijde is zijn vele uithuizigheid bijvoorbeeld.

Wij wonen op 125km van zijn basis. Dagelijks 1,5uur op en 1,5uur af. Waarom niet verhuizen hoor ik je denken? Wel, dat is allemaal niet zo evident. Toentertijd was er co-ouderschap met zijn dochter. Dan moet je maximaal binnen de 25km van elkaar wonen. (wil jij er als persoon niet voor het op én het afhalen moeten instaan).

Ik had hier een job, nu ben ik een thuisblijfmama. (Lees ook: Huismama.) Maar, ondertussen hebben wij ook 3 kindjes, die hier naar school gaan.

En, mijn man is al zowat in alle uithoeken van België gestationeerd geweest. Tijdens zijn nu al 28 jarige carrière is hij al gestationeerd geweest in Zedelgem (West-Vl.), Heverlee (Vl.-Brabant), Peutie (Vl.-Brabant), Goetsenhoven (Vl.-Brabant), Brasschaat (Antwerpen), Bierset (Luik), terug naar Brasschaat en dan nu Koksijde (West-Vl.).

-Als hij telkens moest verhuizen wanneer hij veranderde van standplaats, dan had hij al meermaals België doorkruist met een hele hoop verhuisdozen.

Gelukkig is hij (nog) niet moeten veranderen tijdens onze verkering/ huwelijk. Want, hoe je het draait of keert, simpel is dat niet. Al is de kans groot dat dit binnen dit en een aantal jaar wel het geval zal zijn.

Voor defensie is het een evidentie dat zijn personeel maar volgt naar waar die wordt uitgezonden.

Indien je verandert van standplaats, voorziet defensie 3 maand een tegemoetkoming voor uw onkosten woon/werkverkeer.

Maar, je man heeft toch gekozen voor het leger?

Ja, dat klopt! Dat was 28 jaar geleden een bewuste keuze van hem. Een keuze die hij zich -voor alle duidelijkheid- nog geen enkele seconde beklaagd heeft.

Maar, de realiteit is wel dat hij ook voor zijn job uit te voeren, al uren en uren heeft doorgebracht in de auto of op de moto. én ook dit is voor defensie een evidentie.

Oh ja, defensie voorziet wel trein abonnementen voor zijn werknemers. Maar, in het geval van mijn man zou dat dus willen zeggen dat hij daags voordien al zou moeten vertrekken. Want, de verbinding van onze woonplaats naar zijn standplaats is niet haalbaar om elke dag te doen (+3uur onderweg), want er rijden zo vroeg geen treinen, waardoor hij op tijd zou aankomen. En dan nog, dan staat hij nog maar aan het station. Dan zou hij dus ook al een fiets moeten voorzien.

Nog zo’n “leuke” bijkomstigheid is dat wij jaarlijks extra controle krijgen van de belastingen. Zij geloven nl.niet dat mijn man effectief zoveel op de baan is voor zijn job. Nou ja, als jullie zijn basis dichter kunnen brengen of onze woonplaats dichter, doe maar! 😀

En nee, een hele week “living in” zijn is GEEN optie. Iets met een familiaal leven enzo … Maar, om eerlijk te zijn, defensie trekt zich echt niets aan van dat familiaal leven. Dit was trouwens de reden van het falen van zijn eerste huwelijk. Op den duur vervreemd een mens van zijn eigen partner.

Onze kinderen zijn het vanaf hun geboorte gewoon dat papa veel weg is. “gaan werken met de broemmer” zeggen ze dan. Al heeft vooral onze oudste zoon het de laatste maanden ontzettend moeilijk met de vele afwezigheden van zijn papa.

Mijn man werkt buiten zijn gewone werkdagen (waarvoor hij dagelijks de deur al uit is om 6.30u(!!), om tegen 08.00u aan te komen op zijn werk) ook met 24uur diensten.

Dus in de meeste gevallen is mijn man nooit aanwezig tijdens het opstaan. Samen ontbijten is hier een zeldzaamheid. En, wanneer hij dan wel thuis is, een waar feest!

Zelfs onze meisjes, die bijna 3 zijn, hebben ’s ochtends al de reflex om te zeggen: “papa is weg”, “papa gaan werken”, “papa weg met de broemmer” .

Ik vind dat zelf toch verbazingwekkend hoe zelfs zo’n jonge kinderen er gewoon vanuit gaan dat hun papa weg is. Ze zijn zelfs verbaasd wanneer hij ’s ochtends eens gewoon thuis is!

aanklacht.

Enkele maanden geleden schreef er (anoniem) een vrouw van een militair een aanklacht over de vele uithuizigheid van haar man. (lees hier het artikel: aanklacht uithuizigheid.)

Daar is heel wat reactie op gekomen. En ja, ik snap haar wel! Ik heb dan nog het geluk dat mijn man geen functie heeft waardoor hij buitenlandse missies of zo moet doen. Al heeft hij die in het verleden zeer zeker wel gedaan!

De reacties waren verdeeld. Zowel de reacties met begrip, maar evengoed de reacties vol onbegrip!

Mensen gaan er maar al te vaak van uit dat wanneer je kiest voor een job binnen defensie het maar normaal is dat je zoveel weg bent, je amper thuis bent en je gezin maar moet draaien zonder jou. “Je krijgt er toch mooi voor betaald”, is vaak de reactie.

In mijn man zijn geval is dat allemaal maar relatief. Een 24uur dienst draaien is geen grootste extra inkomst. En, je moet weten dat al die “extraatjes” (premies dus) aan 55% belast worden.

Ja, wanneer je naar het buitenland moet, voor meerdere maanden, ja, dan krijg je inderdaad een mooi extraatje. Maar, lost geld dan echt alles op??

Nee! Als vrouw, partner, kind van, maakt dat extra geld het gemis er niet minder op.

Een mooi voorbeeld is onze militairen die na de aanslag van 22 maart 2016 op alle hoeken van de straat aanwezig waren, tot op de dag van vandaag!

Maar, wat de meeste mensen onder ons NIET zien, is dat deze mensen weken van huis zijn. Het is niet omdat je shift er voor die dag opzit, dat je ’s avonds lekker naar huis gaat. Nee, je blijft gedurende de periode dat jij op een bepaalde plaats van dienst bent, continu bij je team.

En, tussendoor/ nadien, moeten deze mensen ook nog trainen voor hun andere missies of om hun operationele status te behouden. Na weken van straatdienst, hebben zij geen weken verlof. Nee, het gewone leven binnen hun commando gaat gewoon verder.

Wat is nu eigenlijk de bedoeling van heel mijn verhaal zal je denken? Awel, ik wil gewoon even mijn frustratie kwijt! Mijn frustratie over het feit dat defensie dingen verwacht van hun personeel, ten koste van hun gezinsleven. En, omdat ik graag onderwerpen aansnijd waarvan het niet zo evident is om er over te spreken.

Een aantal weken geleden heb ik geïnformeerd of er officiële cijfers bestaan van de echtscheidingen binnen defensie. Wat zal je denken? Ja, ja! Scheidingen bij militairen zijn veel meer voorkomend dan men zou denken. Alleen, er zijn GEEN officiële cijfers van bekend.

Volgens mij wil defensie gewoon deze realiteit  niet onder ogen zien. Wil defensie niet beseffen dat hun verwachtingen wel degelijk impact heeft op het privé leven van hun militairen. Misschien gaan ze het beseffen als ze geen kandidaten meer vinden? OF ja die mogen nu de dag van vandaag al op maandag de kazernes vervoegen in opleiding want vroeger moesten die dat op zondag doen. Kwestie van een gezinsleven mogelijk te maken. Jammer genoeg is daar na de opleiding nog weinig van te merken.

Nog even voor alle duidelijkheid. Dit is MIJN persoonlijke mening. Niet die van mijn man, niet die van iemand anders. Want, om eerlijk te zijn, mijn man was niet zo happig op het feit dat ik mijn mening zou ventileren. Hij weet namelijk ook hoe ik er over denk :D. En, dat dit niet echt strookt met hoe defensie zich wil profileren.

Conclusie.

Nu, als je zekerheid wil, discipline wil kweken én een boeiende job wilt hebben. Dan is defensie echt wel een goede keuze. Je leert er veel, kan er je eerste werkervaring opdoen, (we moeten eerlijk zijn, als jong afgestudeerd persoon zonder werkervaring is het ook moeilijk om aan een leuke job te geraken) Maar, je moet je gewoon bewust zijn van het feit dat er zich nu eenmaal bepaalde zaken gaan zijn die hieronder zullen lijden.

En, defensie zal in de toekomst -naar mijn mening- zijn mentaliteit moeten aanpassen. Vandaag de dag staat het gezin meer en meer centraal. En, is je job er om te leven en niet omgekeerd.

Ik als partner heb de afgelopen jaren al heel wat zaken alleen moeten doorstaan. Mijn man heeft al veel moeten missen in het opgroei proces van onze kinderen. (hij was maar net op tijd thuis van een buitenlandse cursus voor de geboorte van onze tweelingdochters!) En, het enige wat ik wil bereiken is dat er wat meer bekendheid/ erkenning is.

Mijn man is een fiere militair. Vaak zeg ik dan ook dat hij de gek van zijn basis is. Hij geeft zich voor de volle 100% (en wie dit graag tegenspreekt, mag dit mij altijd gerust privé even komen zeggen!) Hij doet er alles voor dat diensten blijven draaien, dat iedereen alles heeft wat hij/ zij nodig heeft. Zal zijn job met veel overgave promoten. En, zal altijd alles doen voor ieders goed!

Ja, ik ben trots. Héél trots!

Maar ja, ik én onze kinderen missen hem vaak. Wanneer hij er niet is om even gek te doen voor het slapengaan, wanneer ik tijdens koude nachten dicht tegen hem aan kan kruipen. Dat ik ’s avonds alleen voor de tv zit. Ja, dan missen wij onze papa/ man extra hard.

En ja, dat is dus “de bluts met de buil”. Want, na een 24 uur dienst is hij thuis. Om dan daags nadien weer te vertrekken.

Zal ik hiermee mensen misschien voor de borst stoten? Dat kan goed zijn. Maar, respecteer dan ook dat dit mijn mening is. Mijn gevoel.

Een gevoel waar ik al lang mee bezig ben om dit op te schrijven. Al lang over twijfel of ik het überhaupt wel naar de buitenwereld zou brengen.

Zo, het is best wel een zwaar blogje geworden. Maar, allé, dat moet af en toe ook al eens kunnen eh!

Als jullie het eens zijn met mijn woorden, ook fier zijn op onze militairen, deel dan dit bericht gerust.

Liefs,

Een fiere militaire vrouw.

Dorien.

Geen categorie

VAKANTIE!

Vakantie…

… Spontaan denk je dan aan uitslapen, rustig opstaan, een heerlijk geurende kop koffie drinken en ontbijten. Kortom, de dag rustig starten en misschien wel een fijne activiteit doen of gewoon, zalig in je eigen huis/ tuin vertoeven.

IMG_4959
Ochtendstond, om 6u ’s ochtends.

Met deze tropische temperaturen kunnen we gewoon vakantie vieren in onze eigen tuin.

Nu ja, er is al één maand vakantie om en bovenstaande blijft voor ons enkel bij dromen. Warre staat dagelijks op om 6uur, komt ons heel vrolijk melden dat het tijd is om op te staan, want ‘hij’ heeft honger. Je nog eens zalig omdraaien is dan ook echt hélemaal uitgesloten. Want, wanneer we hem nog even terugsturen naar zijn bed met de woorden “rust nog een beetje”, kan je er van op aangaan dat je zijn kamer half afgebroken terug vindt. En dat hij er tien minuten later alweer staat.

Ondanks dat de meisjes vaak slapen tot 8/ 9 uur, moeten wij meestal iedere nacht nog minstens 1 keer opstaan voor hen. Vaak met de bijhorende schreeuw: “ik wil meeeeeeeeelk”. Nu zal je denken, ze worden in oktober toch 3? Ja hoor! klopt. Maar, wij hebben al begrepen dat onze kinderen geen kinderen uit de boekjes zijn en dus ook geen standaard handleiding hebben.

Bijgevolg zijn wij dus dagelijks opzoek naar de juiste handleiding voor die dag. Want, ja hoor! Elke dag is anders. Elke dag heeft dus ook een andere handleiding.

Dat met een gemiddelde slaap van amper 6uur, kan je wel al bedenken hoe vermoeiend een dag hier kan zijn. Vaak staan wij al op met een humeur.

Eens de meiden ook wakker zijn, begint de echte klus van de dag. Want, je kan er van op aangaan dat er binnen het uur nadat ook zij wakker zijn, de eerste ruzie een feit is. En  dan zijn we vaak vertrokken tot de avond.

_MG_3307
Realitycheck. Dagelijks ritueel: huilen.

Het is altijd zo fijn om al die leuke vakantie en vrolijke foto’s via instagram of Facebook te zien verschijnen. En, voor dat je denkt dat het hier één en al kommer en kwel is, af en toe zijn er hier ook wél leuke momenten. Maar, de realiteit is nou echt wel dat deze uiterst zeldzaam zijn. Maar, mocht ik alleen maar de realiteit delen op de social media, dan houd ik geen enkele volger meer over denk ik. 😉

Op hier en daar wat dagen na, werkt mijn man deze vakantie door. Dus, voor hem zijn de dagen van weinige slaap eens zo vermoeiend. De combinatie van deze hitte, vroeg opstaan, telkens een lange rit van 125km enkel naar zijn werk, daar een hele dag presteren, zijn echt niet te onderschatten.

Manlief aan het werk.

Om na een drukke werkdag of stand-by shift (de volgende dag) thuis te komen bij ruziënde kinderen, fijn is het niet.

Maar, omdat wij toch proberen om positief te zijn, plannen wij soms wel eens een dagje weg. Vol goede moed!

Vorige week nog planden we een dagje strand, in Nederland. De kust is daar veel rustiger dan bij ons én er is geen onnodige afleiding van winkeltjes met “brollekes” of go-carts toestanden. Wat ons het leven dus al een pak gemakkelijker ging maken. We kochten wat schepjes, zandspeeltjes en emmertjes, als verrassing.

De dag startte uiterst positief en beloftevol. Totdat we besloten even in het strandhuis een klein hapje te gaan eten. Sindsdien was het drama, drama en nog eens drama. 20 keer per kind naar de wc, niet willen eten (tot dat ze het kwamen afruimen natuurlijk, wat had je gedacht) om nadien brullende kinderen te hebben die schrik hadden van het water. Om dan, ja je raadt het al, terug naar het water te willen. Maar, aangezien het zand kei heet was, was er maar één optie, ze dragen. Mijn man dus met twee dochters op zich en een zoon weer richting water.

Met verbrande voetzolen, moe, teleurgesteld door het gedrag van de kinderen en helemaal bezweet keerden we uiteindelijk met drie jengelende kinderen terug naar huis. Gelukkig bestaat er zoiets als airco en draagbare tv’s voor in de auto. Lang leve K3, Samson & Gert en de minions! En ja, vergeet het maar om zelf wat radio te luisteren want dat appreciëren ze niet, het moeten dan kinderliedjes zijn of wat had je gedacht, miserie indien niet.

Vandaag is het 1/08. Nog 32 dagen en het is 03/09! De dag waar onze kinderen al naar uitkijken sinds 29/06, de laatste dag van het schooljaar. Misschien toch maar eens een aftelkalender maken! 😀

Ja hoor, je leest het goed. Onze kinderen vragen al sinds de avond van de laatste schooldag wanneer ze terug naar school mogen.

Ik hoop dan ook dat het gedrag weer positief gaat veranderen. Want, ja. Wij hebben echt heel lieve kinderen, die enorm zorgzaam kunnen zijn én zeer opmerkzaam zijn qua gevoelens. Het is niet allemaal kommer en kwel. Nee, maar de realiteit rozer voorstellen dan ze is, voelt momenteel niet goed aan. Ik merk, omdat ik/ wij weinig sociale contacten rondom ons hebben, dat ik er wel nood aan heb om dit te ventileren.

Ik vermoed dat bij de meeste mensen het niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Maar, dit gewoon niet tonen op sociale media. Want, dit toont toch niet goed. Maar, wat is er mis met de realiteit? Een portie realiteit zou net goed zijn. Want, vele mensen (ook ik pleit schuldig) gaan zich dan slecht voelen, door alle mooie, perfecte plaatjes. En zich in vraag gaan stellen?

Etiketjes geven is misschien niet leuk, (leestip; Etiketjes van Ann Ceurvels), maar vaak wel nodig wil je enig begrip krijgen. Wij hebben drie kinderen die hoogsensitief zijn. Elke overprikkeling heeft gevolgen voor hun gedrag. Of ze worden enorm huilerig of net heel opstandig.

Dagelijks zijn wij opzoek naar hoe we hen het beste aanpakken. De ene dag lukt dit goed. Kunnen wij ons geduldig opstellen. Andere dagen merken wij ook dat ons lontje heel kort is. Vermoeidheid en machteloosheid maken het ons heel moeilijk.

Wij hebben een bepaalde opvoeding voor ogen. Opvoeden is moeilijk. De moeilijkste job die ik tot nu toe al gehad heb.

Ik ben, zoals de meesten wel weten, een (tijdelijke) thuisblijfmama. 

Ik ben dus, nu met de vakantie, 24/24 bij de kinderen. Dag en nacht. Op 3 dagen na, dat we even een paar uurtjes namen voor ons, als koppel. Wat dus écht niet te onderschatten valt. Want nee, ik zit niet continu neer. Ik kan niet uitslapen. Ik ben dan ook van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig.

Maastricht.

Ervaren jullie nu moeilijkheden met de vakantie? Of is het net lekker relaxed nu de normale routines even weggevallen zijn?

Hebben jullie struggles met het opvoeden? Of loopt alles lekker?

Laat zeker weten hoe het jullie vergaat. Of als jullie tips hebben, laat ze zeker achter!

Liefs,

Dorien.

xxx

Geen categorie

Top tip: uitje voor het hele gezin.

Wat doe je in ’s hemelsnaam op zo’n warme dagen met je kinderen?

Binnen zitten is goed voor even, om wat af te koelen. Maar, ook zonde om dit een hele dag te doen. En onze kinderen kennende eindigt dat steevast voor de tv. (#loedermoeder).

Aan de kust of andere plaatsen waar water is, is het nu razend druk. En, dat willen wij net vermijden. Drukte.

Wij houden allemaal heel erg van de rust en de natuur.

Drukte opzoeken betekent lastige kinderen en wij die ook helemaal onze kluts kwijt zijn. #hoogsensitiefgezin. Net omdat we dan bezig zijn met het overzicht te houden. En teveel bezig zijn met de rust op te zoeken in de drukte. Wat dus een onbegonnen zaakje is.

Toen kwam ik op het idee om op zoek te gaan naar een boerderij of dergelijke waar we zelf ons fruit konden gaan plukken. Onze voorraad fruit was toch net op en wat is er beter dan zelf te gaan plukken. Én het stimuleert onze kinderen om meer fruit te gaan eten. Win-win dus!

Na een korte zoektocht via “dokter google”, kwamen we uit bij pur fruit in Oeselgem.

Net geen 50km, dus dat vonden wij zeker de moeite om de auto in te stappen.

De meeste pluk of oogstboerderijen hebben het systeem dat je lid moet zijn. En dan kan je wekelijks verse groenten en fruit, zoveel je maar wil, gaan oogsten. Niet meteen waar we naar opzoek waren, omdat wij in onze buurt vaak bij lokale boeren gaan voor groentjes.

Alleen de rit daarheen was voor ons al fijn! Eens de autostrade af, kwamen we de ene leuke gemeente na de andere tegen. Mooie huizen, veel groen,… Ja, we zaten nu al goed!

Eens aangekomen waren we al onder de indruk van de mooie oprijlaan naar het huis en de pluktuinen. De charme droop er vanaf!

Ook de kinderen waren meteen onder de indruk en wilden liefst zo snel mogelijk gaan plukken!

Na een korte uitleg over het systeem, kregen we een plattegrond met alle info over waar we welke fruitsoorten konden vinden.

Zomerframboos, casis, rode en witte aalbessen, blauwe bessen, …. We begonnen al te watertanden!

We namen onze emmertjes en vertrokken naar de pluk tuin.

De rust, het heel mooie landschap en al dat lekkers. Ja, wij waren verkocht!

We begonnen aan onze pluk, de kinderen proefden eens van al dat lekkers en we moesten hen tegenhouden of ze hadden alles opgegeten!

Nog een voordeel van deze pluk tuin, alles is biologisch. Niets wordt bespoten. Dus, je kan met een gerust hart na je oogst (en betaling 😉 ) al genieten van al dat lekkers.

Ondanks de hitte, was het echt aangenaam plukken.

Nadat we onze emmertjes goed gevuld hadden met rode en witte aalbes, zomerframboos en de jostabes, gingen we nog even genieten op het terras van een heerlijk stukje zelfgemaakte blauwe bessen taart en een verfrissend glaasje sap! (Gemaakt met geperst appelsap én met verschillende kleine fruitsoorten uit hun eigen tuin).

Alleen dit moment was voor de kinderen al een enorme belevenis. De kippen liepen er vrij rond. En onze kinderen vinden kippen echt geweldig. Dus, nog een pluspunt.

Met onze eigen bakjes, van thuis meegebracht, onder de arm, gingen we al dat lekkers laten wegen. Indien je zelf niet genoeg bakjes of verpakkingen hebt, steken zij het fruit in bakjes.

Per periode is de prijs afhankelijk van al dat lekkers. Maar, je betaalt per kilo.

Laat ons zeggen dat wij meer dan 3 kilo fruit hadden voor een fractie van de prijs dat je betaalt in de winkel. Leuk meegenomen, toch?

IMG_6497

Wil je graag een feest geven in deze ongelooflijk mooie omgeving? Dat kan!

Je vindt alle informatie terug op hun site www.purfruit.be of je kan contact opnemen voor een feest op maat!

In hun winkeltje vind je een aanbod aan biologische sappen, gemaakt van hun fruit, confituren, siropen, … Zelfs in de winter kan je er van hun eigen blauwe bessen en frambozen diepgevroren kopen! Hoe zalig is dat!

Wil je graag even ontsnappen aan de drukte? Eet je graag vers fruit dat je zelf kan plukken? Daarenboven is alles biologisch! Én wil je  gewoon een kei leuk gezinsuitje in een super mooie omgeving, bovendien in eigen land?

Ga dan zeker naar Pur fruit! Wij voelden ons even God in Frankrijk! En dat op amper 50km van onze deur!

Nele en haar team ontvangen jullie met heel veel liefde!

Geniet!

Liefs,

Dorien xxx

p.s.: Voor inspiratie wat te maken met het fruit, volg mij zeker op instagram!

Geen categorie

review: foto op acryl glas.

Een tijdje geleden kregen we een tegoedbon van €50 van saal-digitaal,om een fotoproduct naar keuze te reviewen.

De ideale gelegenheid om onze favoriete foto te laten afdrukken. Zeker met kinderen in huis zijn foto’s een leuke herinnering.

Jürgen en ik wilden al lang een mooie foto op acryl glas, dus leek ons dit dé ideale kans om onze mooiste foto te laten afdrukken.

Want, je kent dat wel, …

Je verzamelt zoveel foto’s, zegt elke verjaardag van de kinderen dat je fotoboeken gaat maken… Maar, in de realiteit kom je er niet toe om tussen je 10 000 foto’s te kijken en een selectie te maken.

IMG_4251

Wij kozen dus voor een foto gedrukt op acryl glas met als formaat  30 x 45.

Kostprijs: €59,90.

Wil je er graag een ophangsysteem bij , kan je kiezen uit verschillende opties.

Wij kozen voor een basis ophangsysteem. Hiervoor betaal je nog eens €4,95.

Het acryl glas zelf is 5mm dik en is UV bestendig.

Qua levertijd kan ik alleen maar zeggen dat we aangenaam verrast waren. Ons pakketje kwam een dag eerder toe dan gepland. Leuke verrassing!

Eens uitgepakt waren we meteen zeer tevreden over de kwaliteit. Onze foto staat er zeer scherp en zuiver op.

We hadden gekozen voor de standaardophanging. Maar, momenteel hebben we nog niet hét plaatsje gevonden om onze foto omhoog te hangen. Dus, pronkt hij momenteel nog op onze kast.

De standaard ophanging bevestig je dmv een zelfklevende zijde aan de achterkant van je foto.

Enfin, om dus even to the point te komen… 🙂

De kwaliteit is naar onze mening zeer goed. En, wanneer je kwaliteit wilt, betaal je natuurlijk iets meer.

Enkel over de UV bestendigheid kunnen we natuurlijk niet verder uitwijden, aangezien onze foto niet in direct zonlicht staat en we dus ook niet kunnen zien welk effect een continue blootstelling aan direct zonlicht zou hebben.

Wat wel misschien wat onhandig werken kan zijn, is dat wanneer je een foto wilt uploaden om er een persoonlijk ontwerp van te maken etc, je een bepaald software programma nodig hebt. Op onze vaste computer lukte dit niet, dus hebben wij gekozen voor de optie “webshop”. Hiermee upload je snel en direct in je browser, je hebt geen software nodig, je foto.

Een minpuntje, als dat al als een minpunt kan bestempeld worden, is dat de standaard ophanging naar onze mening mee in de prijs inbegrepen zou moeten zijn. Bijna €5 extra vinden we zelf iets te duur voor dit soort ophanging.

alleszins, wij gaan alleszins zeker nog afdrukken laten maken!

Voor wie ook benieuwd geworden is: voor de snelle beslissers  onder ons: tot 30/6/18 krijg je nog €15 kennismaking korting bij een minimale bestelling van €30 op wanddecoratie.

Liefs,

Dorien.

Geen categorie

Mijn “f*ck you” aan de mode wereld.

Als je vandaag de dag rondkijkt, zie je overal foto’s van modelletjes met het perfecte lichaam. Een platte buik, mooi kleurtje, strak gezicht én ellelange benen. Voor mezelf, met mijn 1.54m, 59 kg en wallen onder mijn ogen, werkt dit niet al te best op mijn zelfbeeld. Daarom heb ik mij enkele maanden geleden voorgenomen, na het schrijven van “mijn lijf”, om vrouwen ervan te overtuigen dat wij, met een normaal lichaam, er minstens even mooi uitzien, zo niet mooier.

Dat wij onszelf niet moeten uithongeren of spiegelen aan dat soort vrouwen. Daarom is dit onderwerp mijn persoonlijke missie geworden!

“MIJN 1.54M, 59KG EN WALLEN ONDER MIJN OGEN, …”

Hoe het begon.

“Mijn lijf” was een schot in de roos, het artikel heeft bijna 1000 lezers gelokt. Ik  kreeg heel mooie reacties, die mij alleen nog maar meer moed hebben gegeven om hierin nog verder te gaan.

De meeste vrouwen houden wel van een mooi setje lingerie. Ondanks dat dit meestal verscholen gaat onder onze kledij, kan lingerie ons net dat tikkeltje meer zelfvertrouwen geven.

Die mooie stukjes stof geven ons vaak dat extra vrouwelijke gevoel.

Maar, evengoed kan het een afknapper zijn! Vaak zie je een mooi setje op een paspop of op van die mooie, levensgrote fotoposters, vaak nog door een gekend actrice of model. En die draagt dan net dat stukje lingerie dat jij mooi vindt. Maar, wanneer je vol zelfvertrouwen het pashokje induikt, om er dan  na een paar minuten alweer teleurgesteld uit te komen. Het broekje past niet mooi, omdat je billen net niet zo rond zijn als op de foto, je borsten niet zo mooi in de bh passen,… Net dat kan je vrouwelijkheid aantasten. Want, waarom kan ik, als vrouw met de “niet perfecte” maten en vormen niet mooi zijn?

Met als gevolg dat we vaak zomaar een bh kopen. Meestal in een foute maat, waardoor onze borsten zeker niet de steun krijgen die ze verdienen.

En, elke vrouw verdient de aandacht, met de juiste adviezen. Want, ja hoor, voor elk type vrouw, met welke vormen dan ook, bestaat er mooie, degelijke én sexy lingerie!

De mode industrie geeft nog maar al te vaak de foute signalen. Want, af en toe eens een “plussize” model vragen, waar nog alles mooi in verhouding is, helpt in mijn ogen niet. Want, begrijp me niet verkeerd, het is al goed dat er vollere vrouwen gebruikt worden door sommige ontwerpers/designers! MAAR, eerlijk is eerlijk. Deze dames zien er dan ook goed uit. Hun borsten en buik zijn in verhouding. Hun buik is, ondanks hun maatje meer, vaak nog strak. Ze hebben nog steeds lange benen, een mooi gebronzeerde huid, … Wat is er mis met een vrouw met wat kortere beentjes, een blubber buikje of love handles? Of waarvan het buikje net dat tikkeltje groter is dan de borsten? Nee, dat is misschien niet het schoonheidsideaal dat men wilt nastreven. Maar, het is wel de REALITEIT.

Realiteit is belangrijk. Zeker gezien de zeer grote invloed van de modeindustrie én social media! Jonge meisjes spiegelen hun maar al te vaak aan dat ene knappe model of actrice. Net dàt wil ik tegengaan. Want, zolang je lichaam gezond is, maakt het niet uit hoe jouw lichaam eruit ziet! IEDEREEN IS MOOI!!! 

“ WANT, WAAROM KAN IK, ALS VROUW MET DE “NIET PERFECTE” MATEN EN VORMEN NIET MOOI ZIJN?”

Mooie lingerie is zoals een juweel zowel als koppel, als voor jezelf. Dat is mijn man zijn visie, die ik voor de volle 100% volg. Want, welke man ziet zijn vrouw nu niet graag vol zelfvertrouwen rondlopen? Of welke man ziet zijn vrouw nu niet graag paraderen voor hem, met mooie lingerie? Een mooi pakje is de helft van het cadeau niet ?

Het doel.

Dus, waarom niet een stapje verder gaan dacht ik? Waarom geen echte vrouwen in mooie lingerie laten poseren?

Ik legde mijn idee voor aan Annick, een vriendin die haar eigen lingerieboetiek (Beaudelise) heeft. Zo bedachten we het idee om  verschillende vrouwen te zoeken. Grote vrouwen, kleine vrouwen, vrouwen met een buikje, grote borsten, kleine borsten, zwanger, …

Waarvan we eerst dachten dat het een ware uitdaging ging worden, vonden we al snel 8 vrouwen die wilden meewerken aan ons project.

Onze visie was gelijklopend. Zij wil de boodschap geven aan haar klanten dat echt iedereen geholpen kan worden in haar winkel. En ik wil gewoon in het algemeen de vrouwen laten weten dat iedereen mooi kan zijn. Ook in lingerie. En dat gene nooit in de weg mag staan om je een mooi stuk lingerie aan te schaffen, ook al zijn je maten niet de “perfectie”.

groep shoot

Het verloop.

Om er zeker van te zijn dat elke dame de juiste lingerie aankreeg, ging iedereen eerstlangs bij Annick. Zij gaf advies, liet ons verschillende setjes passen én in samenspraak met haar, kozen we ieder zelf onze setjes. Want, een lingerie shoot op zich is al onwennig, laat staan dat we zouden moeten poseren in iets waar we ons niet goed in voelden.

Op 8 maart, toevallig ook internationalevrouwendag, ging iedereen ietwat zenuwachtig naar de fotostudio in Gent (B&G shoot). Want, we waren dan wel met 8 vrouwen, maar om zomaar even voor iedereen in je bijna blootje te gaan staan, dat vraagt toch wel moed!

Ondanks dat ikzelf al een shoot had gedaan voor de weekendbijlage van Het nieuwsblad (de rubriek “een brief aan mijn lijf”), was het voor mij toch ook even de knop omdraaien!

EEN LINGERIE SHOOT IS OP ZICH AL ONWENNIG, LAAT STAAN DAT WE ZOUDEN MOETEN POSEREN IN IETS WAAR WE ONS NIET GOED IN VOELDEN”.

De shoot zelf verliep heel ontspannen. Eens iedereen zijn zenuwen had weg geschud, was het gewoon dikke fun. Onze haren werden gedaan en we kregen professionele make-up. We poseerden alsof we dit dagelijks deden en de nodige portie humor was aanwezig.

Poep naar achter, tanden bloot lachen, op het einde ging dit automatisch. Heerlijk, om tussen 7 andere vrouwen te staan, die onze visie ondersteunden. Die mee wilden werken aan het positieve zelfbeeld van ons als vrouw.

Annick en ik zagen onze missie als geslaagd! En dat op vrouwendag! Yeah!

Mijn persoonlijke quote : I’M SHORT, CURVEY AND I’M PROUD OF THAT.Dorien

Perfectie bestaat niet, en zou ook niet mogen bestaan. Want, vandaag de dag heeft de modewereld en de social media met al zijn “perfecte accounts en foto’s” een immens zware impact op onze jeugd én op ons als normale vrouwen. EN eerlijk gezegd, dit past toch ook niet meer in het hedendaagse beeld van gelijkheid voor iedereen en tegen discriminatie op gelijk welk vlak. Of wel ?

Deze samenwerking is wat mij betreft nog maar het begin van dit avontuur!

Wat is jullie mening over de typische modellen in de mode-wereld? Geef zeker jullie mening!

Liefs,

Dorien.


Wie is Annick van Lingerie Beaudelise?

Annick Van Ighem baat al bijna 7 jaar haar onlangs vernieuwde boetiek, Beaudelise ,uit in Sint-Gillis Dendermonde.

Je kan hier zowel voor hem als haar terecht .Lingerie, underwear, swimwear en homewear.

Annick kiest haar collectie zorgvuldig uit en zal je met professionele raad bijstaan voor het kiezen van de perfecte lingerie.

Als vrouw kan je bij haar terecht tot cupmaat G. Zelfs met een bredere omtrekt, tot 115cm kan je hier je gading vinden.

Voor haar: o.a. merken zoals Else lingerie, Pleasure State, Mimi Holliday, …

Voor hem: Emporio Armani, PULLIN, Mundo Unico, …

Lingerie Beaudelise

Sint Gillislaan 86

9200 Dendermonde

052/ 20 37 94

www.beaudelise.be

Fotograaf Bert Goeman:

Bert Goeman is al 20 jaar actief in de modewereld, voornamelijk in de kapperswereld.

In gent heeft hij zijn eigen professionele fotostudie B&G waar je voor allerlei soorten fotoshoots terecht kunt.

Naast de modefotografie heeft hij ook een liefde voor “art fotografie”.

Als gevolg hiervan heeft hij een boek uitgebracht, vol prachtige kunstfoto’s! “Caresse de lumière”.

Bert Goeman

www.bgshoots.be

Geen categorie

Dag van de ouderverstoting.

25 april 2018, een normale dag zou je denken. Maar, voor meer dan 50 000 mensen, waaronder het overgrote deel vaders, is dit geen gewone dag. Want, vandaag is het “dag van de ouderverstoting”.

De wat zal je denken?

Ouderverstoting. Vooral vaders zijn hiervan het slachtoffer. Maar, wat is het juist?

Het ouderverstoting syndroom is dat één van de ouders, vaak de vaders, slecht worden gemaakt door de ex-partner of dat de kinderen worden weggehouden bij hen.

Zo komen kinderen vaak  in een loyaliteitsconflict, of ontwikkelen ze een gespleten loyaliteit.

Maar, wat de ex-partner vaak niet bedenkt is dat het kind hierdoor, ook op latere leeftijd, problemen kan van ondervinden.

Ieder kind moet loyaal kunnen zijn naar beide ouders. Maar, vaak door een (vecht)scheiding laat de ex-partner dit niet meer toe.

En waarom ik hier over schrijf zal je denken? Nu, de dag van vandaag is dit nog steeds een groot taboe. En, zoals jullie wel weten is net dàt wat ik wil doorbreken. Taboes!

En ja, ook wij spreken uit ervaring. Mag ik dit luidop zeggen? Waarschijnlijk niet! Waarom niet? omdat net dat het probleem is waardoor dit probleem nog te weinig aangepakt kan worden. Omdat de slachtoffers hiervan niet durven spreken. Omdat ze schrik hebben dat zo ooit een herstel met hun kind(eren) helemaal een utopie wordt.

Ex partners staan niet stil bij de emotionele gevolgen hiervan. Zowel bij het kind als de tegenpartij.

Als het kind jaren aan een stuk te horen krijgt dat “je vader niet genoeg van je houdt” of “hij wil dit weeral eens niet doen”, of wanneer je als kind niet kan/mag zeggen dat je het bij papa leuk hebt gehad. Zo weet het kind ook niet meer wat het moet geloven en hoe de vork echt in de steel zit. Zeker wanneer een kind dit al van jonge leeftijd moet aanhoren. Vaak is het naar mijn mening is ook jaloezie één van de redenen waarom, -ja sorry voor de realiteit- vaak moeders dit fenomeen in de hand werken.

En, in ons Belgiëlandje is het zo dat vanaf een bepaalde leeftijd een rechter de kinderen niet meer gaat verplichten om naar je vader toe te gaan.

Wij werden hier ongewild mee geconfronteerd. Op het moment was mijn man zijn dochter 14 jaar.

Wij werden “gedwongen” in een situatie waarin de dochter fulltime bij haar moeder ging wonen en wij hier financieel voor mochten opdraven.

En zo gaat het vaak.

Niet dat wij onze verantwoordelijkheid wilden ontlopen. Ver van. Maar, waar wij altijd gelukkig waren met de “co-ouderschap” regeling, moesten wij nu verplicht akkoord gaan met het totaal tegenovergestelde.

Ja, en vaders blijven hier dan zeker nog steeds aan het kortste eind trekken. Dat is ook de gitzwarte realiteit.

Kan hier wat aan gedaan worden? Ja, natuurlijk! Meer openheid en transparantie over dit onderwerp. (Familie)rechters die minder blind moeten zijn hiervoor. En er niet standaard van uit moeten gaan dat de vaders de slechteriken zijn.

Een betere begeleiding bij echtscheidingen. Zodat ook de kinderen weten dat ze loyaal kunnen en mogen, maar vooral moeten zijn naar beide ouders toe.

Heeft dit onderwerp op ons als gezin, maar vooral op mijn man een invloed gehad?

Ja! Zeer zeker. Want wij voelden ons niet gesterkt, al zeker niet door de wetgever in dit land. Maar vooral … We waren gekwetst!

Heel af en toe is er tussen mijn man en zijn dochter contact. En dit stimuleer ik zeker. Het is en blijft zijn dochter én hij blijft bovenal haar vader. Dat zal altijd zo zijn!!!!

Hopelijk komt er een dag waarom dit onderwerp geen taboe meer is én er actief wordt op ingezet dat deze cijfers tot het minimum herleid kunnen worden!

Doen jullie mee om dit onderwerp zo zichtbaar mogelijk te maken? En zo elke ouder een hart onder de riem te steken die hier het slachtoffer van is?!

Liefs,

Dorien

Geen categorie

DIY -maak het zelf design

Als het gaat over reviewen, ben ik geen typische blogger.

Ik ga geen tientallen zaken per maand uittesten, om er dan over te gaan schrijven.

Dat is niet zo mijn ding.

Maar, als ik dan al eens review, zijn het wel meteen hele leuke zaken!

Zo kreeg ik een leeuw toegestuurd van Plokko design.

1 jaar geleden werd Plokko design opgericht door Albert Barth.

Door middel van 3D printen ontwerpen ze designs die door de geoefende modelbouwer/ knex-liefhebber mits enige doorzetting zeker in elkaar te knutselen valt

Het veelvoud aan mogelijke modellen is niet te beschrijven. Het gaat van lampen over muurdecoraties over kasten.

Ga zeker eens naar hun website en hun webshop om alle mogelijke producten te bekijken en te bestellen.

Maar dan nu, onze leeuw! _MG_2630

Zoals je gaat kunnen zien bestaat deze uit zowel houten staafjes van verschillende lengtes en tussenstukken.

De tussenstukjes worden allemaal 3D geprint én je krijg de mogelijkheid om persoonlijk een kleur te kiezen aan de hand van een kleurenkaart. Zodat je dit alles kunt afstemmen op je interieur.

Wij koze_MG_2613n voor de kleur “musterd yellow”.

Eens het pakketje binnen was, kon het puzzelen beginnen.

Aan de hand van een foto plan, waarop elk onderdeel individueel gelabeld terug te vinden was (niet altijd even gemakkelijk te zien op de stukjes zelf), begon mijn man aan het model.

_MG_2614Na een uur was de klus geklaard. _MG_2635.JPG

Eerlijkheidshalve moeten we wel zeggen dat het niet altijd even simpel was. Zo dachten we eerst dat we ook houten staafjes nodig hadden om de ogen te vormen. Maar, toen we merkten dat we niet zouden toekomen met de staafjes en we een overschot hadden aan de gekleurde tussenstukjes, zijn we wel tot de conclusie gekomen dat we deze nodig hadden.

Eens de leeuw omhoog hing hadden we 3 dolenthousiaste kinderen die maar leeuwengeluiden bleven nadoen. En nog dagelijks vertellen ze dat papa die leeuw gemaakt heeft!

Wat ons betreft is dit een meer dan positieve toevoeging aan ons interieur. Het materiaal is zo stevig en goed dat je het gemakkelijk kan verplaatsen, zonder schrik te hebben dat dit uit elkaar zal vallen.

Dus, ik zie de leeuw nog wel een paar keer verhuizen van kamer ;-).

Reacties van mensen die bij ons binnenkwamen waren ook allemaal super positief!

Maar, vooral de verwondering was groot bij iedereen dat dit een 3D print was én dat je dit zelf zo leuk in elkaar kon zetten.

Dus, wil jij ook zo’n ferm dier aan je muur? Of misschien wel een hele mooie aanpasbare lamp? Check dan snel hun site én hun facebook pagina of instagram. Want, ze bestaan 1 jaar en hebben een heel leuke actie lopen. Zo kan je een dier winnen en wie weet zelfs een modulaire kast of de te gekke 3D neushoorn. (Toen mijn man deze zag begonnen zijn ogen te blinken, alleen al het plezier van het in elkaar zetten!)

 

 

 

Liefs,

Dorien