paper heart on light pink background
Hoogsensitief, Reallife, weg met perfectie

“Lees dit eens” zei mijn man.

En toen kwam er dit uit mijn pen …

Vanmorgen stuurde mijn man mij een artikel door van de krant: “dit moet je echt lezen”, zei hij.

Ik klikte het artikel nieuwsgierig open en begon te lezen. 

De kop van het artikel “Ik voelde mijn schaamte beetje bij beetje wegsmelten: “dit gaan we anders doen na de lockdown”. 

Het artikel gaat over het feit dat die “enkele weken” lockdown, die ondertussen uitgedraaid zijn op 13 maand, voor velen een welgekomen pauzeknop was. Mensen, van alle leeftijden, die vertellen wat deze pandemie voor hen teweeggebracht heeft. Dit gaat van “doen waar ik zin in heb” , “stoppen met diëten en jezelf en je lichaam aanvaarden”, tot geen make-up meer dragen tijdens het thuiswerken en dat dit alleen maar positieve effecten heeft! Je weet wel “Moet just niks”. Maatschappelijke normen, die ons vaak onbewust opgelegd zijn, hoeven plots niet meer. Het geeft ons ook de mogelijkheid om deze nu in vraag te stellen. Willen we nog wel voldoen aan deze maatschappelijke (opgedrongen) normen? Willen we meegaan met alle hypes van vandaag de dag? …

Het hele land ging toen op slot. Ons leven werd abrupt en buiten onze wil om, op pauze gezet. Maar, laat ons eerlijk zijn, voor velen was dit inderdaad gewoon welkom! 

Buiten komen kon alleen om boodschappen te doen, te wandelen en voor wie echt niet anders kon, uithuis gaan werken. 

Doordat mensen verplicht werden om hun leven anders te gaan organiseren, lees: thuiswerken en in die beginperiode ook nog eens thuisonderwijs, dan ga je je inderdaad wel wat zaken in vraag stellen.

Om dus even terug te keren in de tijd, … 

Hoe was dat hier?

Mijn man zijn job kan niet uitgevoerd worden van thuis uit, dus voor hem, lockdown of niet, bleef zijn werksituatie ongewijzigd. Al 13 maand. 

Voor mij veranderde er sowieso niets. Als thuisblijf mama hadden en hebben wij natuurlijk die “luxe”. Wij moesten niet halsoverkop én een job én thuisonderwijs gaan combineren of alternatieven gaan zoeken. Maar, dat wil niet zeggen dat ik en ook mijn man, zeker die begin periode, niet als intens en moeilijk heb ervaren. Er is aan mij alleszins geen leerkracht verloren gegaan. 

Voor de kinderen was het ook een hele ommezwaai. Ondanks dat het allemaal vrij abrupt was, toch zeker in de belevenis van onze kinderen, waande ze zich al snel in een vakantie sfeertje. Het goede weer was daar natuurlijk mede de rede voor! 😉 Maar, natuurlijk botste dat met het feit dat er, zeker voor onze oudste, dagelijks gewerkt moest worden voor school en hij en zijn zussen op regelmatige tijdstippen online present dienden te zijn.

Mede door het goede weer speelden onze kinderen meer dan ooit buiten, wandelden we, zoals half Vlaanderen, heel wat kilometers. Tot vervelens toe van de kinderen.. 

Nadat de eerste “vakantiesfeer” wat bekoeld was, kwam toch het gemis. Vooral onze dochters hadden hier last van. Ze weigerden nog mee te doen aan de online momenten met de juf en de klas. Want, “dat was niet hetzelfde”. We pushten ze hierin niet, want dat had toch geen zin. Ik kon ze geen ongelijk geven. Zij gaan graag naar school, dus voor hen was deze lockdown helemaal niet zo welgekomen. Ze wilden naar hun juf, in de klas, niet vanachter een scherm. Ze wilden spelen met hun vriendjes, ze niet even zien vanachter een scherm… 

En, om eerlijk te zijn, verliep dat thuisonderwijs toch ook niet altijd van een leien dakje! 

De grootste teleurstellingen bij de kinderen kwamen vooral bij dagen zoals verjaardagen en het feit dat Warre’s eerste communie nu voor de tweemaal uitgesteld is. Volgend schooljaar zitten we dus plots met 3 communiekanten!

Warre was de eerste van ons gezin die zijn verjaardag in volle lockdown diende te vieren. Geen feest in de tuin, geen feestje met vriendjes, geen familie, “lang zal hij leven” over de iPad met de grootouders, …  We vierden zijn 7e verjaardag met ons gezin. Ondertussen vierden ook de meisjes en wijzelf onze verjaardagen in lockdown en enkel met ons gezin.

Eind mei mocht Warre als eerste terug starten, met halve dagen. Ergens midden juni konden dan ook onze dochters terug naar school. Wél voor volle dagen. Wat een organisatorische rompslomp werd. Vier keer per dag heen en terug naar school ! En waar zat de logica? De rebel in mij was onmiddellijk herboren. 😉 (lees: rebels tegen wat voor mij onlogische regels zijn en wij amper uitgelegd kregen aan de kinderen waarom Warre maar halve dagen mocht gaan en de meisjes volledige… )

En nu?

We zijn ondertussen 13 maand ver in deze pandemie. Een pandemie die voor velen, zoals ik hierboven al zei, een welgekomen adempauze was.

Ze kregen de tijd om hun work- life balance zoals dat zo schoon en hip verwoord wordt, te herbekijken, te evalueren. Met vaak de veelgestelde vraag aan zichzelf “Is dit het nu, is dit wat ik wil?” Voor velen kwam daar uit voort dat thuiswerken misschien wel beter werkt, in plaats van dagelijks je te moeten verplaatsen naar kantoor. Met vaak files of uren treinen tot gevolg. Om nog maar te zwijgen van de besparing in brandstof. 😉 Anderen kozen resoluut voor een carrière switch of voor die sprong in het onbekende door het eindelijk gaan volgen van hun dromen. Voor anderen zijn er moeilijke periodes aangebroken, omdat ze door deze pandemie buiten hun wil om minder konden werken, financieel verlies leden of zelfs hun job kwijtspeelden en voor nog anderen is de trein alleen maar sneller gaan rijden. Ik houd het op vlak van sectoren enzo liever algemeen, want iedereen, welke sector, welke job, welke status, leeftijd, geslacht, whatever wat, ervaart heel deze periode anders! Het is zo persoonlijk voor wie het net sneller is gaan lopen of voor wie net trager.

Het is echt geen wedstrijdje “om ter ’t moeilijkst”. (Waar ik soms het gevoel heb dat dit zo is) Neen. Ieders gevoel, ieders mening doet er toe. Of die nu strookt met onze eigen mening of niet. 

Zijn we weg (spontaniteit)?

Voor heel deze crisis konden wij in het weekend ’s ochtends wakker worden en tegen elkaar zeggen: “zijn we vandaag een dagje naar Nederland?”. Dan ontbeten we, maakten we ons klaar en gingen we met z’n allen, of soms met z’n twee wanneer de kinderen last-minute ergens konden gaan spelen, er op uit!

Misschien is dat hetgeen wat we het meeste missen: de spontaniteit. Ondanks dat wij wel houden van structuur en zelden gezinsuitstapjes deden (zonder te plannen), waren deze momentjes wel vaak de “kleine gelukskes”.

Want, vandaag de dag is de spontaniteit ver zoek. Je moet alles minutieus voorbereiden. Vragen zoals “waar kunnen we naar het toilet, waar is er een eventuele take-away of voorzien we beter zelf een lunch, wat zijn de lokale corona regels,…”, kortom: wat kan wel en wat kan niet. Niet dat dit onoverkomelijk is. Maar, voor ons werkt het niet echt. Wij vertoeven dus al 13 maand met plezier vooral in “graskant” en “Saint corniche” en omstreken 😉 Jammer dat we zo onze gratis treinticketten niet echt hebben kunnen gebruiken. Want, we moeten eerlijk zijn.. Met drie kinderen op uitstap die te pas en te onpas pipi moeten doen, met niet altijd openbare WC’s in de buurt om maar te noemen, is niet altijd handig.

Keerzijde… 

De keerzijde, enfin ’t is maar hoe je dat bekijkt, is dat wij wel veel en veel minder echt winkelen en ondanks dat wij al redelijk bewust leefden, we echt een duidelijke budgetplanning hebben, ook deze tot een minimum gingen herleiden. De kinderen liepen thuis vaak in pyjama of zelfs gewoon in ondergoed of verkleed-kledij. Dus kledij werd zowel voor onszelf (wat al een minimum was, je weet wel, alles eerst voor de kinderen 😉 ) als voor de kinderen tot een minimum herleid. 

Als er dan al eens (online) werd/ wordt geshopt, want ja, niets zo handig dan wanneer je spullen tot aan je deur worden geleverd, proberen we er wel voor te zorgen dat dit zo lokaal mogelijk kon. (Tijdens de sluiting van de niet- essentiële winkels schreef ik een blog waarin je alle lokale winkels kon terugvinden die werkten op afspraak of waren overgestapt op een webshop) .Al moet ik wel bekennen dat we toch ook wel naar de prijs keken hoor. We hadden dan misschien niet te kampen met financieel verlies, maar de prijzen stegen overal, dus ook wij voelden dit aan onze portemonnee. Dus ook hier gingen we heel bewust mee om, om zowel onze aankopen als de prijs ervan goed te bekijken. Wij zijn momenteel echt van “koop lokaal” en “consuminderen”.. 

Anderzijds… 

Anderzijds heeft deze crisis er voor gezorgd dat mensen toch ook veel minder kunnen verdragen en zijn we meer dan ooit verdeeld. Of zo voel ik dat toch..

Zelf voel ik ook dat mijn lontje korter is dan wat het ooit geweest is. 

De fut is er uit. 

De kinderen krijgen we niet meer gemotiveerd om te gaan wandelen en de tv is een dankbare babysit… 

De mentale rek is er bij velen onder ons uit. Mensen, van alle leeftijden, die eenzaam zijn, die hun financiële problemen alleen maar groter zien worden, zaken die deze crisis niet overleven, we missen de sociale contacten, onze familie… Eens we uit deze pandemie geraakt zijn, vrees ik een pandemie aan mentale problemen. Correct me if I’m wrong..

De psychologen, coaches, psychiaters en specifieke zorginstellingen voor mentale gezondheid hebben in no-time hun wachtlijsten zien aandikken. Velen onder hen hebben zelfs een stop moeten zetten op hun wachtlijst wegens “te lang”. 

Ikzelf worstel al veel langer dan deze pandemie met zaken. Maar, ik moet wel zeggen dat heel deze crisis zeker geen beterschap gebracht heeft.

Er zijn momenten dat ik letterlijk geen voet buiten zet. De afgelopen “paaspauze” ben ik zo letterlijk 3 weken niet buiten geweest. Zelfs niet in onze tuin! 

Dat besef was confronterend! 

Naar de bakker of beenhouwer gaan, zal ik terug doen. Alhoewel ik mezelf toch even moet aanmoedigen wanneer ik een ellenlange wachtrij zie staan. Het liefst van al zou ik meteen terug keren. Maar, dat is natuurlijk niet altijd haalbaar wanneer je thuis hongerige kinderen hebt zitten en die verwachten dat je met iets lekkers terugkeert van bij de bakker! 😉

Boodschappen doen, dat deed ik nooit graag. Zo heel af en toe konden we dat eens met ons twee doen. Maar, dan kozen we de momenten waarvan we zeker waren dat het kalm was. Al die indrukken, lawaai, muziek, verlichting kunnen als HSP’er voor overprikkeling zorgen. 

Maar, om eerlijk te zijn, de mensen zijn er, in de winkel althans, niet vriendelijker op geworden (Ik spreek niet over het personeel eh). Iedereen is precies opgejaagd wild. Want iedereen wil zo snel als mogelijk hun boodschappenlijstje afwerken, vaak omdat er toch nog winkels zijn die de 30 minuten regel hanteren. Dus is het echt een race tegen de klok. Ik denk dat er maar weinigen zijn die hiervan zullen zeggen dit ontspannend te vinden, niet? 

Sinds zo’n 2 jaar zal Jürgen dus de boodschappen grotendeels voor zijn rekening nemen. ’t zij “live” in de winkel, ’t zij de boodschappen afhalen bij de collect en go. Dat laatste is echt wel handig. De meerprijs om je boodschappen klaar te zetten nemen we er graag bij! Want, wanneer je de winkel binnengaat is het eens zo verleidelijk om dat extra pak koeken, wat niet op je lijstje staat, mee te nemen! 😉 

Wat bracht het ons…

Enerzijds bracht heel deze pandemie een soort rust. Rust vooral op vlak van sociale verplichtingen. Toch bij ons. De kinderen daarentegen missen het wel om bijvoorbeeld eens naar een binnenspeeltuin te gaan. (Ook al deden we dat niet zo heel veel, je weet wel, een overload aan prikkels daar! :-D) De rush is er grotendeels af, raar maar waar, omdat wij dus eigenlijk vooral thuis zijn wanneer Jürgen niet aan het werk is. Enkel de ochtendrush en avondspits tijdens de schooluren, die zijn gebleven ;-). 

We zijn nog bewuster gaan leven wat betreft aankopen. Impulsaankopen gebeuren veel minder en we kopen waar kan (en waar het budget het toelaat) lokaal. 

Voor mezelf bracht deze pandemie weer een aantal oude issues naar boven. Mijn zogenaamde “identiteitscrisis” waar ik mee zit sinds de geboorte van de meisjes, is weer eens zo hard aan zet. MIjn angsten (vooral dan door het gedrag van de mensen) zijn weer opgeflakkerd, loslaten en go with the flow vind ik nog steeds moeilijk(er). Ik heb meer dan ooit graag de touwtjes in handen, kan soms heel compulsief gedrag vertonen en net dat is niet altijd evident in een crisis waar niets vaststaat en je probeert je perfectionisme los te laten.

“MIjn 4 muren” zorgen enerzijds voor héél veel geborgenheid, rust en een gevoel van veiligheid. Anderzijds is mijn stressniveau door al het bovenstaande echt heel hoog. Ja, ook als thuisblijf mama! 

Maar, toch probeer ik te leven met de gedachte “’t Is nu dat het moet, want je weet nooit of er nog een morgen komt!”. 

Liefs,

Dorien 

2 thoughts on ““Lees dit eens” zei mijn man.”

  1. heel mooi verwoord en bedankt om dit te delen.
    But what doesn’t kill you only makes you stronger. En we helpen jullie altijd graag een handje in virtuele steun. Hopelijk kunnen we binnenkort nog eens gezellig samen zitten.

  2. Mooie tekst. Geeft jouw/jullie beleving van deze pandemie duidelijk weer. Elkeen zal deze periode op een andere manier ervaren/beleven, afhankelijk van leeftijd, gezinssituatie, job, karakter, etc.
    Sommige beschrijvingen zijn voor ons ook herkenbaar, andere dan weer niet.
    Je neemt in elk geval wel vlot de pen in de hand, of eerder het scherm onder de duimen of toetsen onder de vingers, chapeau!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.